این چند روزه، خیلی سکوت رو تجربه کردم سکوت کردن برای من چیز عجیب یا اذیت کننده‌ای نیست، ولی بارها شد ۱۰-۱۱ نفر کنار هم نشسته بودیم و دقایق طولانی‌ای رو فقط سکوت کردیم.. اون جوّ پتانسیل گریه کردنو خیلی داشت ولی ما هممون سکوت کرده بودیم، به حرف و خنده و گریه ی کسی گوش نمیدادیم، فقط فکر میکردیم؛ انگار که نهایت تمام اون گریه کردن ها همینه.‌. و این منو میترسوند. انگار نمیدونستم داره تو ذهن هرکسی چه بلایی سرش میاد و منم نمیتونستم کسی رو از این سکوت کر کننده نجات بدم چون خودمم دچارش بودم! [از اولین هفته‌های بهار ۱۴۰۳]

چه حال کثافتیم.

نه تنها در سکوت دارم به سر میبرم بلکه در سکون هم هستم و هیچ جوره نمیتونم پاشم کارامو بکنم.

بچها میشه یه حمد شفا بخونید؟!

یه فاتحه قرائت بکنین لطفا.

صدا ها چیزایین که زود ایجاد میشن و زود هم بین مولکول های هوا محو میشن؛ همونطوری که زود از تو حافظه پاک میشن، و همونطور که اگه بمونن همراه خودشون تصویر و بو رو هم دارن. صدا ها خیلی مهمن اونم وقتی قراره یه سری صدا ها رو دیگه نشنوی

-

عملاً دارم میمیرم از خستگی و شبا بیشتر از ده دیقه نمیتونم بیدار بمونم بعد از اینکه سرمو گذاشتم رو بالشت، و همچنان مرگ بر بیکاری.

هعی چه هفته‌ی عجیبی بود اصن همینکه در وصفش صرفا همین یه جمله رو میگم نشون میده چقدر هنوز تو شوکشم

و حس میکنم اندازه چند سال برام گذشت نه صرفا چون زمان نسبیه و بسته به حس و حالت ممکنه خیلی زود یا خیلی دیر بگذره؛ در کل گذر این زمان رو منم موثر بود، رو روانم بیشتر از همه