"شکوه سکوت را به ارزانیِ کلام مفروش"

- Can't remember how to forget you.

یه لحظه‌ای تو زندگیت هست که می‌فهمی "خاص" نیستی‌. معمولی‌ای. نابغه‌ی پیدا شده بعد دویست سال نیستی و نخواهی بود. درواقع احتمال زیادی داره هیچ‌وقت اسمت هیچ‌جا ثبت نشه چون یه اطلاعات بی‌اهمیتی توی لیست بلند بالای ثبت احوال یا یه سوژه‌ی دیگه برای اینستاگرام برای حدس زدن چیزی که تو ذهنت می‌گذره و می‌ترسونتت، اونم وقتی فکر می‌کردی خیلی "خاصی" و کسی نمی‌تونه به درونت دست پیدا کنه.

اینهمه میل آدم‌ها به بقا، به باقی موندن، چنگ زدنشون به صفحات کتاب تاریخ تا شاید بمونن، گفتن اینکه "من تنها آدمیم که x رو انجام دادم"، هم رقت‌انگیزه و هم دلیل زنده موندن. وقتی به این نتیجه برسی خیلی هم خاص نیستی، چه دلیلی داره بخوای خودتو بکشی برای چیزی؟

بزرگترین جایزه‌های علمی رو چندین آدم قبل تو گرفتن و حتی چند نفر قبل تو رفتن تو فضا و از این زمین کَندن ولی حتی از اونا هم فقط یه اسم باقی می‌مونه؛ اسم خسته‌کننده‌ای که بچه‌ها غر می‌زنن چرا باید حفظش کنن. البته شایدم بعدا بچه‌ها رو مجبور به حفظ اطلاعات نکنن

- افکاری که به تراپیستت نباید بگی.

حتی همین افکار هم خاص نیستن. احتمالاً اگه بعد گفتن اینا به تراپیست بگم واهای حالا چه حسی داری، می‌گه هاهاها، بیا کارت بکش نوبت نفر بعده

خاص ترین افکار مال مارکس بود که اونم الان فحش می‌خوره، چه به خاطر افکارش چه طرفداراش. آخر عاقبت خوبی نداشت واسش ساز مخالف زدن

عه فردا ورودیا هستن

این ورودی بودنم عالم خاص خودشو داره‌ها مثلاً روز اول ما هممون در جواب سوال "چرا اومدی جامعه‌شناسی" میومدیم یه جوابی بدیم کمر استاد بشکنه ولی بعدش می‌دیدی عه، سی نفر دیگه‌م دقیقاً حرفای تو رو می‌زنن

اینکه "هیچی نبودن" انقدر برای آدم سنگین و عذاب‌آوره ولی در عین حال جزو ذاتشه، فقط یکم اذیتم می‌کنه. کمی.

ایشالا که دچار نهیلیسم دوره‌ای شدم و هممون یه چیزی هستیم، شایدم می‌شیم.