به صورت فیزیکی ها، تمام بدنم، تک تک سلول هام

مرسی از کسی که اینو برام فرستاد و یادم انداخت این آهنگ و فیلم وجود داره

وای من چقدر می‌ترسم انقدر که یادم می‌ره نفس بکشم

خداروشکر وقتی آسمون خوش رنگه آرام یادش هست عکس بگیره

کابوسه انقدر طولانی و ملموس بود که باورم نمیشه ازش بیدار شده باشم

چرا نیاز من به خوندن فنفیک همیشه با شروع امتحانا هم زمانه

احساسات عجیب و غریبی دارم. کاش می‌تونستم همشونو بالا بیارم چون وقتی زیادن دیگه نمیتونم حسشون کنم و خب من می‌مونم و کلی احساسات طلب‌کار منتظر نوازش شدن

خواب ترسناک به نظر میاد. پناهی ندارم و این ترسناک به نظر میاد. از این که دلتنگ کسی یا چیزی نیستم ناراحتم. از اینکه قلبم کسی رو صدا نمیزنه هم، مثلا I don't ache for anything right now و این منو پوچ تر از همیشه می‌کنه، با خودم فکر میکنم اگه کسی به چشمام نگاه کنه چی می‌بینه. ولی همیشه از پرسیدنش، نه، پاسخش وحشت داشتم. انسانی که شور و شوقی، محبتی، عشقی، یا حتی دردی تو نگاهش پرسه نمی‌زنه. انسان؟ نه. چنین حسی ندارم.

من و پدرم رابطه خوبی نداریم. اما اگر داشتیم، اگر به قول بیلی He knew how to sympathize, اونوقت می‌تونستم این پوچی رو با عزیزی که بیشتر از اونچه که می‌خوام شبیهشم سهیم باشم. دوست دارم بپرسم ناامیدی و غم برای اون چه رنگیه. یا اونم شبا کابوس می‌بینه، یا من به عنوان یک آیینه خیلی آزارش میدم؟ اما خب معمولا افکارم با "مرسی برام بستنی خریدی." تموم میشه