"And in all this quiet, I realize-loneliness isn't loud. It's silent. It stares at you in the dark, sits beside you like an old friend, and never says a word."
میدانیم که مصیبتها را اگر در اشتراک با دیگران تحمل کنیم، آسانتر میشوند؛ ظاهرا انسانها بیحوصلگی و دلتنگی را نیز در شمار مصیبتها میدانند و از اینرو دور هم جمع میشوند تا مشتركا دلتنگ باشند. همانطور که عشق به زندگی، در اساس، ترس از مرگ است؛ انگیزهی آدمیان برای معاشرت نیز در اصل، انگیزهای مستقیم نیست و از عشق به دیگران بهره نمیگیرد، بلکه ترس از تنهایی است.