من امید دارم که خداوند به آدمهای سربههوا هم نگاه میکند. حتی تأثیر نگاهش به اینها مشهودتر است. میبینی آن آدم سربههوای غافل، ناگهان سکوت میشود، برای لحظهای ساکن میشود و ناگهان جاری میشود، رود میشود، عمیق میشود، اقیانوس میشود، بیکران میشود. ناگهان راهش به آسمان وا میشود، پر میگیرد و اوج میگیرد. و آدمها میمانند و حیرتشان که از کجا به کجا رسید؟
آدمهای سربههوا سرشان در آسمان میگردد. شیطنتها و بازیگوشیهایشان، اشتباهاتشان، خطاهایشان، همه از این سربههوایی است و خدا دست آدمهای سربههوا را حتما میگیرد؛ اگر خودشان دستشان را بیرون نکشند. آدمی که گیر زمین است و با تکبر به خاک چسبیده و ابلیس درونش ریشه دوانده اما نه؛ نمیرسد و نمیتواند چون نمیخواهد.
من امید دارم که خداوند به آدمهای سربههوا نگاه میکند. ناگهان منقلبشان میکند. این انقلاب خیلی قشنگ است. آتش به جان افتادن خیلی حیرتانگیز است. حال این آدمها حسرت برانگیز است. درّهای که ناگهان برعکس بشود، قلّه بشود خیلی بهتر از خط صافی است که آیا به منزل برسد یا نرسد. شبیه حُر، مثل زهیر. مثل شاهرخ و مجید قربانخانی و همهی آدمهایی که یکجا سربههوا بودند و ناگهان هوایی شدند.
*/یک آدم سربههوا_نیمهشبهای حرم
حرفهای شما رو میخونم، ابعاد مختلف شخصیتیتون رو میبینم، و از عمق وجود آه میکشم که ما درمورد فوقالعادهترین و برجستهترین شخصیت عصر حاضر واقعاً کم گذاشتیم..
دیدن کلمهی «شهید» کنار اسم مبارک آقا روی کتابهای تازهچاپ انتشارات انقلاب اسلامی که به دستم میرسه، قلبم رو مچاله میکنه...
آقا این لقب به شما خیلی میاد. نه اینکه شما شایستهاش باشید؛ شهادت شایستهی پیوستن به وجود شما بود. برای همینم هست که ما زندهایم و دَووم آوردیم. چون شما "شهید" شدید. هرچیزی جز این بود که ما طاقت نمیآوردیم. ولی قبول کنید که ما خیلی دلتنگیم... و اینه که هیچ چارهای نداره...
