ولی من رو برمی‌گردونم از تاریخ تولدهای روی سنگ قبر پایین نوشته‌ی قرمزرنگ "شهید". یکی بهم نهیب می‌زنه: داری عقب می‌افتی.

حرف‌های شما رو می‌خونم، ابعاد مختلف شخصیتی‌تون رو می‌بینم، و از عمق وجود آه می‌کشم که ما درمورد فوق‌العاده‌ترین و برجسته‌ترین شخصیت عصر حاضر واقعاً کم گذاشتیم..

همان خدایی که خرمشهر را آزاد کرد، قدس را هم آزاد خواهد کرد. به دست لشکریانش، پشت سر شهدای راهش ان‌شاءالله.

خدایا قسمتمون کن توی جَوونی شیرینیِ عرفه‌ی عرفات رو بچشیم! توی جَوونی، حج رو تجربه کنیم..

دیدن کلمه‌ی «شهید» کنار اسم مبارک آقا روی کتاب‌های تازه‌چاپ انتشارات انقلاب اسلامی که به دستم می‌رسه، قلبم رو مچاله می‌کنه... آقا این لقب به شما خیلی میاد. نه اینکه شما شایسته‌اش باشید؛ شهادت شایسته‌ی پیوستن به وجود شما بود. برای همینم هست که ما زنده‌ایم و دَووم آوردیم. چون شما "شهید" شدید. هرچیزی جز این بود که ما طاقت نمی‌آوردیم. ولی قبول کنید که ما خیلی دل‌تنگیم... و اینه که هیچ چاره‌ای نداره...