به دوستان عزیز پیشنهاد میکنم این چهار صوت توضیحات آقای مهدی محمدی رو بشنوید. از جهت اینکه ابهامات کم شده و روایت‌ ما از صحنه کامل شود قابل اعتنا است:

قربان اشک ریختن ات... و افسوس بی پایان ما که دیگر این نورانیت را نخواهیم دید 😔 @mpourkiani

🌕 فهرست و شناسه برخی از نویسندگان و پژوهشگران حوزه فرهنگ، جامعه، سیاست و اقتصاد که آثار آنها در کانال اشارات منتشر شده است. 🌐 در پیام‌رسان "ایتا" 🔹۱. مجید بذرافکن https://eitaa.com/BazrafkanMajid 🔸۲. فاطمه رایگانی https://eitaa.com/edraakaat 🔹۳. سیدمهدی ناظمی https://eitaa.com/sayyedmahdinazemi 🔸۴. مهدی افراز https://eitaa.com/afrazmahdi 🔹۵. وحید یامین‌پور https://eitaa.com/yaminpour 🔸۶. محمد پورکیانی https://eitaa.com/mpourkiani 🔹۷. مجتبی عرب https://eitaa.com/nazare3 🔸 ۸. میثم مهدیار https://eitaa.com/Hermes_ir 🔹۹. محمدصادق شهبازی https://eitaa.com/enghelabemardom 🔸۱۰. ابوالفضل اقبالی https://eitaa.com/eqbali62 🔹۱۱. محسن دنیوی https://eitaa.com/degaresh1 🔸۱۲. حسین مهدی‌زاده https://eitaa.com/social_theory 💠 به اشارات بپیوندید... ➕ @esharat_57

🌕 درباره «نهادسازی»؛ فناوری حفظ حضور مردم 🖋 محمد پورکیانی 1. این شب‌ها شاهد حضور شگفت‌انگیز مردم در خیابان و نقش تعیین‌کننده آن‌ها در مهمترین مساله ایران یعنی جنگ هستیم؛ و سوال پرتکرار این روزها: «چگونه این حضور مردمی را برای روزهای پس از جنگ نیز حفظ و تثبیت کنیم؟» در میان پاسخ های متنوع و متعددی که می‌توان به این نگرانی داد، توجه خودمان را به یک قاعده تجربه‌شده که بیش از هر پاسخی تکرار شده است، جلب می‌کنم: «نهادسازی». نهادها یعنی جهان از پیش ساخته انسان‌ها که همه ما قبل از آنکه اطرافمان را نگاه کنیم و چیزی انتخاب یا ایجاد کنیم، در آن‌ها وارد می‌شویم. چرا که نهادها «طبیعی» انگاشته شده و افراد نهایتا میان آن ها انتخاب می کنند. تجربه‌های ما، برای اینکه از یک موقعیتِ محدودِ زمانی و مکانی و انسانی فراتر رفته و تکرار، تعمیم و فراگیر شوند، نیازمند چرخش از یک اتفاق یا رویداد به «نهاد» هستند. نهادها می‌مانند، هر چند ما نباشیم. ۲. نهادها از «سنت» و «سازه» ارتزاق می‌کنند. سنت به این معناست که با زمان‌مند، مکان‌مند و شکل‌دادن به رفتارها آن‌ها را از یک موقعیت «منحصر به فرد» به یک «روال تکرارپذیر» تبدیل کنیم. وقتی که تجربه عرفانی ما در فقه تبدیل به نماز و روضه و زیارت می‌شود یعنی شکل و زمان و مکان می‌گیرد. سنت‌ها در کنار سازه‌ها «قرار» می‌گیرند. سازه‌ها، بناها و نمادهایی هستند که به تعین یافتن سنت‌ها کمک می‌کنند. خانه و مسجد و محله و بازار و شهر و میدان و موکب و زیارت‌گاه و مناطق جنگی و حرم و خیابان و... ساخته و پرداخته می‌شوند تا سنت‌ها را در دل خود جای دهند. ۳. ایده کانونی امام برای پایدار کردن حضور مردم در سال‌های اول انقلاب، جایگاه و اعتبار دادن به این حضور در نهادهای انقلابی بود. به نحوی که ساختن و آبادانی ایران در عرصه‌های مختلف علمی و اقتصادی و نظامی و امنیتی با نهادهای گوناگون مانند نهضت سوادآموزی، جهادسازندگی، سپاه پاسداران و امثالهم پیش می‌رفت. ایده‌ای که در سیره رهبر شهید انقلاب با نهادهای بسیج سازندگی، راهیان نور، پیاده‌روی اربعین، اعتکاف و امثالهم دنبال شد. بنابراین نهادسازی یک ایده آشنا و تجربه شده در تاریخ انقلاب است، ولی به دلیل عدم توجه دقیق به این فناوری، گرفتار در افراط‌ها و غفلت‌ها شده است. از یک سو ساده‌انگاری و افراط در ایجاد نهاد و در طرف دیگر غفلت و بسندگی به رویدادها! ۴. مهمترین امر مغفول در ایجاد نهاد توجه به وجه تاریخی و تعیّنی آن است. اگر نهادها نسبتی با حال امروز(روح زمانه) نداشته و عطش عصر خود را سیراب نکنند، تبدیل به فرمی بدون محتوا و کالبدی بدون روح و نهایتا نوعی از قشری‌گرایی عادت‌وار خواهند شد. مساله‌ای که در برخی از الگوهای نظام‌سازی از نهضت‌ها و تمدن‌سازی از فرهنگ‌ها مورد نقد اندیشمندان بوده است. اگر سازه نهادها در خیابان‌ها، موکب‌ها، محله‌ها و مسجدها بوده است، تخطّی از این میدانِ طبیعی دشوار است. اگر احوال روزگار ما تشنه جهاد با زورگویان، پیشرفت برای ایران، دست‌گیری از مستضعفان است، به این حال تاریخی باید اعتنا کرد. مساله عطش عصری فراتر از ویژگی‌های «کارآمدی» و «زیبایی» به آئین‌های ما جان می‌دهد. امر کارآمد به روشنی نیازها و حاجت‌های عینی ما را پاسخ می‌دهد؛ و امر زیبا ما را مجذوب خود می‌کند. هر دوی این ها از ضروریات نهادسازی است، ولی آغاز به کار نهاد، نیازمند نوعی از شور حماسی است که جان و دل ما را درگیر خود کند. همان است که ما را از وضعیت روزمره خارج کرده و پایبند نوعی از حضور جهادی(بسیجی) می‌کند. پ ن: دوگانه‌های نهاد-سازمان، مردم-دولت، کلان-خرد و امثالهم دوگانه‌های کاملی برای توضیح شرایط ما نیستند. لذا باید فارغ از این دوگانه‌ها به نهادینه‌سازی حضور مردم توجه کرد. #نهاد #مردم #حضور #پورکیانی ➕ @esharat_57 ➕ @mpourkiani

خاطره جالب حمیدرضا برقعی از زمانی که حال روحی خوبی نداشت و آقا این ذکر رو توصیه میکنن: «لا حَولَ و لا قُوّةَ إلاّ بالله، لا مَلْجَأَ و لا مَنجْى مِن الله ِ إلاّ إلَيهِ» @mpourkiani

تصور ما از یک سیاستمدار کهنه‌کار انقلاب اسلامی چگونه است؟ گفتگوی محمدرضا شهیدی با پسر لاریجانی بسیاری از کلیشه های ذهنی ما رو می‌شکند. از سادگی و تواضع، از متانت و نجابت و از تهجد و معنویت کسی می‌گوید که ما سال‌ها او را در قاب تلویزیون با جدیت پشت تریبون دیده‌ایم. چه حیف که این سیاست‌مدار مورد اعتماد رهبر شهید انقلاب، سال‌ها برای همگان ناشناخته‌ ماند تا رفت. بخشی از گفتگو درباره احوالات معنوی شهید لاریجانی بود: "شبی یادم نمیاد ایشون از یکی دو ساعت قبل اذان به تهجد و نمازشب نپردازد، در طول زندگی همیشه رجب و شعبان و رمضان را روزه می‌گرفت و در این چند سال اخیر تقریبا کل سال رو به جز یکی دو ماه روزه بود. پیاده‌روی اربعین ایشون ترک نمی‌شد. شیدای امیرالمومنین ع بود..." @mpourkiani

از علی لاریجانی به همسرم، فریده جانم ایام فرخنده‌ی میلاد با سعادت بانوی دو عالم، فاطمه‌ی زهرا(س) را به شما تبریک می‌گویم. چه بگویم؟ زبانم قاصر است از این‌همه فداکاری و درایت در مدیریت خانواده و ایثارها و صبوری‌ها و فداکاری‌های مضاعف به‌جهت مصالح ملت. من مطمئن هستم هیچگاه نمی‌توانم پاسخگوی زحمات شما باشم و امید به فضل الهی دارم که او در محاسبات خود کاستی‌های مرا جبران می‌کند. در این چهل و اندی سالی که از انقلاب اسلامی می‌گذرد کمتر روزی بوده که کارهای اجرایی کشور مجال زندگی متعارف را برای من و شما فراهم کرده باشد. مخصوصاً در این ایام که جنگی سفاکانه رژیم صهیونیستی و آمریکا به‌راه انداخته‌اند. نگرانی‌هایی متعدد برای شما، دوری من از خانواده، کارها را مشکل‌تر ساخته اما تحمل، بردباری و عقل دورنگر شما همه‌ی این مصائب را آسان نموده است. قدردان این‌همه فداکاری و تدبیر و حسن سلوک هستم. شما در قلب من جا دارید و می‌دانید شان و جایگاه شما نزد من تالی تلو ندارد و همواره به داشتن چنین همسر عالم و مهذب و پارسا و پر گذشت بر خویشتن مباهات می‌کنم. خدای بزرگ را سپاس می‌گویم که چنین گوهر تابناک ظاهری و باطنی را به این‌جانب عطا فرمود. من و فرزندانم همگی دست پر محبت شما را می‌بوسیم و بر چشم می‌نهیم. خوبست هرگاه فرصت کردید از همسران شهدای عزیز و فرزندان عزیز آنان مخصوصاً در این جنگ سراغ بگیرید و سلام من را برسانید و اگر امری داشتند پیگیری کنید. ارادتمند علی لاریجانی شورای عالی امنیت ملی کشور | تهران | ۱۸ آذر ۱۴۰۴ | ۹۸ روز پیش از شهادت @edraakaat

خیلی از دوستانم که خودشون از دل همین مردم‌اند، نگرانند که نکند مردم بی‌اعتماد شوند و خیابان‌ها را خلوت کنند! مردم نگران مردم شده‌اند! بهشون میگم اگه در خودتان سستی و ناامیدی می‌بینید در مردم هم ببینید. اگر آقای شهیدمان بود احتمالا چنین می‌فرمود: «مردم به درستی ناراحت می‌شوند، عصبی هم می‌شوند، ولی راه و چاه رو تشخیص میدن.» من نگران مردم نیستند. امشب خواهیم دید که خیابان‌ها شلوغ‌تر و اراده‌ها محکم‌تر می‌شود. نگران مسئولان و تصمیمات آنها هم نیستم. مساله ما حق مردم در دانستن و اطلاع از تصمیم‌هاست. مسائل ملی با مشارکت ملی حل می‌شوند و برای مشارکت نیازمند آگاهی از میدان هستیم. روش بیان مواضع نظام یک توئیت غافلگیرکننده انگلیسی نیست!! @mpourkiani