منم عزیزدلم منم . . .

در حال آبیاری مژه هام.

اگه به فکر اون باشی یه روزی از غصه میمیری..

؛)

شده دردی به دلت ریشه کند، آب‌ شوی همه شب با غم دلتنگی خود، خواب‌ شوی؟ شده آیا که غمی ریشه به جانت بزند گره در روح و روانت، به جهانت بزند؟ شده دلتنگ شوی غم به جهانت برسد گره‌ات کور شود غم به روانت برسد؟ شده دلتنگ شوی چاره نیابی جز اشک من به این چاره‌ی بی‌چاره دچارم، هرشب.!

گرچه صبح آمد ولی دیشب میان اشک‌ها در فراسوی خیالت همچنان جا مانده‌ام . .

هر شب دلم بهانه ی تورا... هیچ بگذریم! امشب دلم دوباره تورا... هیچ؛ شب بخیر؛)

مثل یک کودک بد خواب که بازیچه شده خسته ام خسته تر از انکه بگویم چه شده در خیالات بهم ریخته ى دور و برم خیره بر هر چه شدم خاطره اى زد به سرم مى روم چشم ترم را به زیارت ببرم تا از آن چشم نظر باز شکایت ببرم ناممان منتسبش بود نمیدانستیم جانمان در طلبش بود نمیدانستیم خبر آمد همه جا شعر تو را میخواند شعرمان ورد لبش بود نمیدانستیم قول دادم برود از غزل آتى من لطف کن حرف نزن قلب خیالاتى من مشکلت با من و احوال پریشانم چیست ؟ قلب من تند نرو صبرکن آرام بایست نفسم را به هواى نفسى تازه بگیر قد عاشق شدنم را خودت اندازه بگیر بخدا هیچ کسى مثل من آزرده نشد مثل لب هاى تو انقدر ترک خورده نشد هیچ کس مثل من از دست خودش شاکى نیست از همین فاصله برگرد تو هم باکى نیست فرق دارد دل من با دل تو عالمشان در دهانم پر حرف است نمى گویمشان به خودم سیلى سرخى زدم و دم نزدم آن زمان که همه فریاد زدند از غم شان پشت وابستگى ام هست دلیلى که نپرس منم و تجربه ى طعم اصیلى که نپرس حرف دل را که نباید بگذارى آخر  این چه چشمان شروریست که دارى آخر ؟ چشم تو روى من غم زده شمشیر کشید قلب من یاد تو افتاد فقط تیر کشید حمله ى قرنیه ها را نپذیرم چه کنم ؟ من اگر دست تو را سخت نگیرم چه کنم ؟ هر چه من مى کشم از این دل نامرد من است این غزل ها همگى گوشه اى از درد من است _ سید تقی سیدی

_

بی‌شک اگر دوستت داشت، دلیل غمت نبود.

آی ادم ها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید یک نفر در آب دارد می‌سپارد جان..