کاش امشب خبرم را برسانند به تو هم تو آرام شوی، هم دل سرگشته‌ٔ من

خدانکنه یک لحظه حواسم پرت شه و بیشتر از پنج ثانیه به یه نقطه خیره شم. بعدش دیگه تمام افکار و تمام غم ها و اتفاقات همزمان هجوم میارن و با قدرت غرقم میکنن. بعدش دیگه حتی اگه خودمم بخوام نمی‌تونم از اون نقطه چشم بردارم.

چون‌تکه‌ی‌نانی‌سر راهش‌بودم، بوسید‌مرا‌گذاشت‌یک‌گوشه‌ورفت

-

به خواب نیز نمیبینمش، چه جای وصال..

وجودی دارم از مهرت گدازان وجودم رفت و مهرت همچنان هست

کاش می‌شد شبی بدون این‌که کسی را خبردار کنم به سمت مقصدی که نمی‌دانم کجاست راهی شوم و خودم را از خواستن‌ها و نشدن‌هایی که در مغزم انبوه شده‌اند رها سازم. می‌خواهم به اندازه‌ی چند سال راه بروم و در همان هیاهو که کسی حواسش نیست، خودم را در کنار خیابانی رها کنم‌ و بمیرم.

مرا به هیچ بدادی وُ من هنوز برآنم کـه از وجود تو مویی به عالمی نفروشم

-

دیگران از من گریزان‌اند و من از خویشتن..