تمام شدم . . برو..! ولی به همه بگو برای به دست آوردنت کوه نکندم جان کندم . .

برای بردن تو از یاد ، حتی زمان هم ناتوان است..!

گفتمش جانی ؛ بمان! بی تو سر آید جان من جان من را بی صدا ، با خنده اش دزدید و رفت...

من دوباره تورا پذیرفتم.بارها و بارها. چون فکر میکردم تغییر کرده ای. اما مهم نبود چقدر سعی میکردم، تو همیشه خود واقعی آن را با شکستن قلب من نشان می‌دادی.

گفت‌در‌چشمانِ‌من‌غرقِ‌تماشایی‌چقدر گفتم‌آری،خودنمی‌دانی‌که‌زیبایی‌چقدر ؛

- تا تو مراد من دهی ، کشته مرا فراق تو تا تو به داد من رسی ، من به خدا رسیده ام

(:

این عادت من است که با خاطرات تو روزی هزار بار خدا حافظی کنم ..

آن را که غمی چون غم من نیست چه داند کز شوق توام دیده چه شب می‌گذراند - سعدی

قول دادم بشوم حبس ابد در دل تو حکم زندان مرا دست نزن ! خواهم مرد .

عشق یعنی درد بودی تا که درمانت شدم عشق یعنی درد بودم تا که درمانم شدی

آمدی مهرت به دل افتاد و جانانم شدی نه فقط معشوقه و جانانِ من، جانم شدی عاشقی در فکر من شاخه گلی پژمرده بود زندگی آوردی و با عشق، گلدانم شدی در زمستانی پر از سرمای تنهایی و درد دست سردم را گرفتی و بهارانم شدی چشم های روشنت تابید بر شب های من نور عشق آوردی و خورشید تابانم شدی زندگی جز غصه و تنهایی و ماتم که نیست فرضم این بود، آمدی و خط بطلانم شدی قلب من اکلیلی و پر ذوق و غرق نور شد تا که فهمیدم تو هم قدری پریشانم شدی ریشه زد شوقِ ادامه در وجود خسته ام تکیه گاه و مونس و همراه و بنیانم شدی آرزوهایم کنارت یک به یک تعبیر شد آنچه رویای محال و کهنه بود آنم شدی قلب و روح و فکر و ذکر و جان من مال تو شد نبضِ دنیایم شدی، آبم شدی، نانم شدی خنده های تو گره می زد مرا بر شعر و عشق شاه بیتِ فاخرِ اشعار دیوانم شدی عشق یعنی درد بودی تا که درمانت شدم عشق یعنی درد بودم تا که درمانم شدی ــ حمیدرضا گلشن