این عادت من است که با خاطرات تو روزی هزار بار خدا حافظی کنم ..

آن را که غمی چون غم من نیست چه داند کز شوق توام دیده چه شب می‌گذراند - سعدی

قول دادم بشوم حبس ابد در دل تو حکم زندان مرا دست نزن ! خواهم مرد .

عشق یعنی درد بودی تا که درمانت شدم عشق یعنی درد بودم تا که درمانم شدی

آمدی مهرت به دل افتاد و جانانم شدی نه فقط معشوقه و جانانِ من، جانم شدی عاشقی در فکر من شاخه گلی پژمرده بود زندگی آوردی و با عشق، گلدانم شدی در زمستانی پر از سرمای تنهایی و درد دست سردم را گرفتی و بهارانم شدی چشم های روشنت تابید بر شب های من نور عشق آوردی و خورشید تابانم شدی زندگی جز غصه و تنهایی و ماتم که نیست فرضم این بود، آمدی و خط بطلانم شدی قلب من اکلیلی و پر ذوق و غرق نور شد تا که فهمیدم تو هم قدری پریشانم شدی ریشه زد شوقِ ادامه در وجود خسته ام تکیه گاه و مونس و همراه و بنیانم شدی آرزوهایم کنارت یک به یک تعبیر شد آنچه رویای محال و کهنه بود آنم شدی قلب و روح و فکر و ذکر و جان من مال تو شد نبضِ دنیایم شدی، آبم شدی، نانم شدی خنده های تو گره می زد مرا بر شعر و عشق شاه بیتِ فاخرِ اشعار دیوانم شدی عشق یعنی درد بودی تا که درمانت شدم عشق یعنی درد بودم تا که درمانم شدی ــ حمیدرضا گلشن

:))

هیچ کس اندوهی را از دلم در نیاورد ، من همیشه تک و تنها در گوشه کناری ، همه را بخشیدم.

با این خیال خام که دلتنگ من شدی امروز هم گذشت . . به لطف محال ها ؛

‌در بساطِ یادِ ما جز خاطراتت هیچ نیست خیمه کرده آن خیالت در دل ویران ما؛

- پیگیر پریشانیِ ما دیر به دیر است دلتنگ به یک خندهٔ او زود به زودیم

گران افتاده لنگر، کوه درد سینه فرسا را خدا صبری دهد دلهای از جا رفتهٔ ما را به مجنون تنگ شد دشت جنون، از شور سودایم به هم پیچد سر شوریده ام، دامان صحرا را تب گرمی چو شمع داغ آتش طلعتی دارم پر پروانه سازد نبض من، دست مسیحا را به کنعان، چشم پاکی در سراغ خویشتن دارد نمی ماند به کف پیراهن یوسف، زلیخا را دلم را بی قراری در بغل، آرام می گردد گران لنگر کند تمکین من، موج سبکپا را به این شوخی نسوزد هیچکس را اختر طالع که بختم نیل چشم زخم شد، زلف شب آسا را عبث ناصح مرا دست تسلّی می نهد بر دل نیندازد کف از بی طاقتی، شوریده دریا را حزین ، از خامه ات خیزد، سروش وادی ایمن تجلی طور می سازد، نی آتش نواها را! - حزین لاهیجی

دلا بسوز که سوزِ تو کارها بِکُنَد نیازِ نیمْ‌شبی دفعِ صد بلا بِکُنَد عِتابِ یارِ پری‌چهره عاشقانه بکَش که یک کرشمه تلافیِّ صد جفا بکُند ز مُلک تا ملکوتش حجاب بردارند هر آن که خدمتِ جامِ جهان‌نما بکُند طبیبِ عشق مسیحا‌دَم است و مُشفِق، لیک چو دَرد در تو نبیند که را دوا بکُند؟ تو با خدایِ خود انداز کار و دل خوش دار که رحم اگر نکند مُدَّعی خدا بکُند ز بختِ خفته ملولم، بُوَد که بیداری به وقتِ فاتحهٔ صبح، یک دعا بکُند؟ بسوخت حافظ و بویی به زلفِ یار نَبُرد مگر دِلالتِ این دولتش صبا بکُند - حافظ