گرمی لبخند از آواز بنان برداشته چشم از فیروزه‌های اصفهان برداشته حس معصوم نگاه غرق در اعجاز را از دعاهای مفاتیح الجنان برداشته بعدها هرکس بخواند نقلی از زیباییش از غزل‌های من آتش به جان برداشته عشق مدت‌هاست این روح سراسر درد را برده بر بام جنون و نردبان برداشته فکر کن گنجشک باشی و ببینی گردباد جفت معصوم تو را از آشیان برداشته بشکند دستش گلم هرکس تو را از من گرفت کیسه باروت از ستارخان برداشته

‌در چشم‌ هاى من دقيق‌ تر نگاه كن ! جز تو هيچ چيزى در آن نيست..

-

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا؟

آنقدر سوخته قلبم ک قلم می‌سوزد شمع گریان شده پروانه شدن را بلدی؟

این آدم‌هایی که وقتی باهاشون حرف میزنی از خوشحالی قلبت تند تند میتپه و استرس میگیری از بس که ذوق کردی رو دیدی؟ همونا بعدا گند میزنن تو زندگیمون.

تابلویی برسر دروازه ی قلبم زده ام که ورود احدی جز تو اکیدا ممنوع

-

دل اسیر حرف هایي شد که "تنها حرف" بود.

آرام در مقابل من ایستاده ای؛ بر هم زده ست نظم مرا اخم ساده ای...