خب از صبح امروز پرستو های درخت‌های انگور شروع کردن به خوندن.. وقتی اومدم توی ایوون انگار داشتن صدام می‌کردن، به صداشون گوش کردین؟ *ریختن چای توی فنجون یا فقط درگیر افکارِ‌بی‌مورد بودین؟ *نشستن روی صندلی چوبی می‌دونین آلاله ها، منم خیلی غرق می‌شم توی این دریا، افکار عمیقِ و بی‌حد و مرز انسان نمی‌ذاره نور رو پیدا کنه یا نفس بکشه؛ چطوره فعلا یه چای بخوریم و بعدش سعی کنیم این زندگی‌نکردن هارو جبران کنیم.. نه؟

اینو گفتم بلند شید کاراتون رو انجام بدید یاعلی:)

اون رنگ سبز تیرهٔ‌آبرنگ رو که می‌بینم یاد اینجا میفتم..

منم بپیوندم°^

[توکل ، ایمان ، صبر] به نظرم کل زندگی راجب همیناست

دلم مجنون صحرای حسین ست..

4:26 وای وای وای وای وای این تیکه انگار کلماتش از خودِ آسمان ها جاری شدند:)))