غنچه های باغ هر روز یادم بندازید بیشتر خودمو کنترل کنم، بهتر زندگی کنم..

پروانه ها کنار گل ها پر زنید از اخم ها دوری کنید و زمان را برای آنچه که ماندنی‌ست صرف کنید..

و ای کاش بدانم چه می‌ماند به راستی برای من منِ فانی چه می‌ماند؟

فقط تصور کن بر چشمانت دستی کشد به تو گوید: همه چیز را به من بسپار ... آرامش وجودم را می‌گیرد گر چنین گوید پس چرا «من» کلامش را تسلی‌وجودم نمی‌بینم؟ مگر نمی‌دانم که او با من است؟ مگر باور نکرده ام که اکنون انقدر سردرگمم؟؟؟

و درمان می‌بخشد و ملجا می‌شود برای قلوب مؤمنانش..

چجور مؤمنی بودم که هیچگاه آرامشت بر من ننشست؟ ننگ بر من

+باشد که مؤمن باشم و باشد که همهٔ‌ما بینا شویم و نوازش دستان پروردگار را به وضوح ببینیم:))

از دیوارهای کاهگلی ساختن و پشتشون قایم شدن بدم میادـ به قول انجمن شاعران مرده، نمی‌خواهم لحظهٔ‌مرگ دریابم هرگز زندگی نکرده ام.. نمی‌خوام لحظه ای باشه که فکرکنم آن‌جور که باید، خودِواقعیم نبودم...

پروانه ها با چای به همراه یکم داچین و هل چطورید؟:)