_چه بیرحمانه زیباست، آنقدر که
آدمی میفهمد چرا شاعران زمانی
عشق رانفرین ونعمت، هر دو، میدانستند.
بعد از این با هیچ لبخندی نمیلرزد دلم
بعد دیدار تو ای گل ؛ گل به چشمم خوار شد
آری... آری
او را بیشتر ببوس
و بیشتر
آری
آری
در آغوشش بکش
بیشتر وَ بیشتر
گویی که آخرین بار است
لیکن این آخرین باری است که
لبهایت لمسش خواهند کرد
_آزادی عریان میآید.