هیچ کس متوجه اشک هات نمیشه،
هیچ کس متوجه درد هات نمیشه،
هیچ کس متوجه غم هات نیست،
امّا همیشه متوجه اشتباهاتت هستن و مقصر قصه تویی!
آنقدر که از دست دادن چیزی
ما را افسرده میکند
از داشتن همان چیز
احساس خوشبختی نمیکنیم
و این ذات آدمیزاد است...
کسی رو دارین که شما رو ببینه؟ما ادمها خیلی وقتها همدیگه رو نمیبینیم، حتی نمیفهمیم کسی که شب کنارش خوابیدیم افسرده است. حس نمیکنیم یا نمیخوایم قبول کنیم کسی که باهاش زندگی میکنیم خوشحال نیست.شاید خودمون رو میزنیم به ندیدن، فکرمیکنیم درست میشه، یا اونقدر بیرحمیم که میگیم به من مربوط نیست. کسی رودارین حواسش بهتون باشه؟
تجربه به من ثابت کرده؛ آدمها معمولا نه چیزی رو فراموش میکنند و نه می بخشند. فقط یک وقتهایی زورشون نمیرسه. وقتی که زورشون برسه میدرند.
این آخر هفته های لعنتی
گاهی به وسعت یک اقیانوس
خاطره ها را،
نبودن ها را،
دلتنگی ها را،
به رخ تنهایی آدم میکشند
آدم است دیگر...
حافظه دارد...
قلب دارد...
احساس دارد...
هرچقدرم بگی من قوی ام و میتونم مواظب خودم باشم و تنهایی بهتره و فلان، در نهایت یه جاهایی از زندگی دلت میخواد یکی باشه که هواتو داشته باشه و بیشتر از خودت نگران حالت باشه!