بالاخره ۱۸.

این کارت برای پدربزرگم بود که پدر شهیدن اما بعد از اون بی برنامگی ها تو تشییع کلا لغو شد مراسم و منم یادگاری نگهش داشتم😭

منو کیک قلبی و گل و بادکنک میز ام داره اثر بهترین نینی دنیا زینب🤓

خورشیدو یادم رفت😭

اون بالا یدونه‌ام‌ خورشید گذاشته چون تابستونه

از مرحله‌های بزرگونه و سخت متنفرم.

وقتی داشتم توی پلی‌لیستم می‌چرخیدم؛ رسیدم به روزای اول جنگ وقتی آقا تازه شهید شده بودن و اولین شبایی که «تجمع» شکل گرفت. دلم برای احساساتی که اون روزا داشتم تنگ شده. دائم با خودم میگفتم نزار سرد بشه، فراموشش کنی اما بازم زندگی منو توی خودش غرق کرد. حالا میبینی؟ انگار هردفعه برمیگردیم به همون نقطه بازم پشیمون میشم از اینکه اون احساس عجیب و به حال خودش رها کردم و برگشتم به زندگی روزمره از این خاصیت آدم بودن خوشم نمیاد.

اما اسفند خیلی با جنگ دوازده روز فرق داشت.

ما هیچوقت شبیه اون آدم قبل از ۹اسفند نمیشیم.

ظرف وجودیم داره کش میاد

دلم میخواد مهدیه‌ی ۲۱اسفند باشم

چیزی که اون روز حس میکردم از هرچیزی که توی زندگیم تجربه کردم قشنگتر بود.