رضا امیرخانی لطفاً از بستـرت بلند شو و یک ارمیای دو برای زمانه‌ی ما بنویس:)

انگار حالا نیاز است صفحات آخر ارمیا را برای چندمین‌بار مرور کنم، تا آمادگی تشییع پیکرت را داشته باشم آقایِ من : )

_

_

شهیدِ تشنه‌لب ، امامِ روزگارِ من...🖤

میتونم ساعت‌ها اینو گوش بدم و باهاش اشک بریزم؛ سبکِ مداحیش رو دوست دارم : )))))

آقایِ مهربونم ؛ می‌دونی، من هیچ‌وقت قرار نیست یادم بره که تموم امید و انگیزه‌م برای دانشجو شدن، دیدارِ با شما بود... تمومِ روزهایی که از درس خوندن خسته می‌شدم، فقط و فقط رویایِ دیدنتون بود که لبخند رو لبم می‌آورد و باعث می‌شد پر قدرت ادامه بدم : ) من اون روزای سخت رو، فقط به خاطر شما نفس کشیدم. من حتی روز اول دانشگاه هم، وقتی مسئول دفتر نهاد رهبری رو دیدم، برق ذوق تو چشمام دوید و باهاش رفیق شدم. توی انواع تشکل‌ها فعالیت می‌کردم، برای نزدیک شدن به وصال... ولی چند قدم مونده به وصال، جا موندم! تو رفتی. آروم پرکشیدی... و حالا من موندم اینجا، با اندوهِ فراوانِ توی سینه، اشک‌هایِ بی‌پایانِ در چشم و حسرت‌های بی‌شمار... من قبل از اسفند، فکر می‌کردم که کمتر از یک‌سال دیگه می‌بینمتون و حالا، باید بگم دیدار به قیامت... خیلی سخته که دوقدمی دیدار باشی و به وصال نرسی، خیلی‌سخت! هیچ چیز نمی‌تونه آبی رو آتیش قلبم باشه : ) بغل گرفته غمی، کهنه آسمانِ مرا ... - گلنار .

این روزها ، روایت‌های دیدارها رو می‌خونم. بیشتر هم دیدار با دانشجوها... کلمات را با دقت می‌خوانم، صحنه‌ها را تصور می‌کنم و بعد خودم را در اقیانوسی از اشک پیدا می‌کنم* تابه‌حال هیچ‌ غمی آنقدر درون وجودم ریشه ندوانده بود...

عصرهایِ بهار🪴 و دلـخوشی‌های ساده : )✨

میشه نفری یه‌دونه کتاب که خیلی دوسش داشتین رو بهم معرفی کنین؟ ژانرش مهم نیست : )) تویِ ناشناس بهم بگین🤍