و امان از حرف‌هایِ پوسیده در دل...❤️‍🩹

همراه‌های عزیزِ ناجه، خوش اومدین :)🌱 امیدوارم ناجه رو خونه‌ی خودتون بدونین و موندگار باشین🤝✨

ترکیبِ بارون و چاووشی >>>

محبوبِ من ؛ اگر بودی بهت می‌گفتم :« لباس‌هاتو بپوش ، بریم بیرون! » و تو می‌دانستی اصرار کردن فایده ندارد، چون من شیفته‌ی قدم‌زدن زیر بارانم🌧 اگر بودی و می‌خواستی چتر گوشه‌ی اتاق را برداری، ابرو بالا می‌انداختم و ترانه‌ی همیشگی را زمزمه می‌کردم : « فرقی نداره تو بهار یا پاییز ، چتر یه اختراع احمقانه‌ست! »☂ تو می‌خندیدی که :« ای‌بابا ، سرما می‌خوری قربونت برم... » و من با لجبازی و شیطنت می‌گفتم:« بارون همه‌چیزش قشنگه، حتی سرماخوردگیش. » اگر بودی دست‌هایت را می‌گرفتم و تمامِ شهر را زیر باران ِنم‌نم‌ بهاری متر می‌کردیم. تو را به فنجان قهوه‌ای مهمان می‌کردم ، و زیر گوشت غزل عاشقانه زمزمه می‌کردم : )☕️ اگر بودی ، در تمام باران‌ها ، فرقی نمی‌کرد بهار یا پاییز ، با تو خاطره می‌ساختم :))) - گلنار . - خیالاتِ بارانی :)💙

قشنگی بارون به قدم‌های تو بود : )

منزلی امن‌تر از گوشه‌ی تنهایی نیست : )

این منم ؛ همان که کنج تنهاییِ خودش را برای ساعاتی یافته و خوشحال است. برای خودش چای ریخته، در سایه‌روشن خانه لم داده و خودش را در حلقه‌ی تنگ کتاب‌های خوانده و ناخوانده نشانده. در کمالِ آرامش، نفس راحتی کشیده، به سایه‌های مبهم افتاده روی سقف، خیره مانده و هیجان زده است از این سکوت و خلوتِ پیش آمده... این منم، همان که اندکی تنهایی و یک فنجان چای داغ، حال دلش را خوب می‌کند و چندخطی کتاب و فکر کردن به چیزهای تازه، ساز دلش را کوک! کسی که عاشق سکوت و سکونِ خانه و تماشای حرکت آرام پرده‌ها در آغوشِ باد و برگ‌های تازه‌ی پتوس، با نفس‌های پنجره است. کسی که لا‌به‌لایِ سکوت و تنهایی‌گاه‌گاهش، پوست می‌اندازد، نفسی تازه می‌کند و با لبخندی عمیق‌تر از قبل به ارتش آدم‌ها پیوسته، اما راه خودش را می‌رود... در من تمایلِ شگفت‌انگیزی به سکوت هست، به توقف ناگهانی قطار اندیشه در ایستگاه‌های متروک، به کشف رازهای کوچک سربه مُهر مانده، و ایمان داشتن به اتفاقاتِ خوب در راه مانده... این منم، کسی که به طرز دیوانه‌واری، شبیه هیچ‌کس نیست! :) - نرگس صرافیانِ طوفان✨

نهایتِ خواسته‌ی من از زندگی؟ زیستن با آدم‌هایی که شعر را می‌فهمند : )✨☕️

وَ زندگی؛ همین شادی‌های کوتاه‌ست : )🪴