روبه‌رویم نشست، فنجان چای‌ش را نزدیک لب‌هایش برد و آرام پرسید :« چطور میشه یه نفر رو طوری فراموش کرد، که انگار اصلاً وجود نداشته؟ » به چشم‌هایِ میشیِ خمارش نگاه کردم، به خال کوچکِ گوشه‌ی لبش، به انگشت‌های کشیده ، ناخن‌های لاک‌زده و به موهای خرمایی‌اش که از زیرِ چارقدش بیرون زده بود. تمام جزئیاتِ دخترانه و مینیمالش را از نظر گذراندم و هیچ نگفتم. کمی از چای‌ش را خورد و با چشم‌هایش پرسید چرا ساکتی؟ جواب سوالمو بده! بالاخره گفتم:« خودت چی فکر می‌کنی؟ به نظرت فراموشی ابدی ممکنه؟» بلافاصله چشم‌ و ابروهایش را بالا انداخت و من خنده‌ام گرفت. از روی تخت بلند شدم و کنار پنجره ایستادم. پرده را کشیدم و زمزمه کردم: « آدمی‌زاد بنده‌ی دل‌بستنه، دل‌بستن به هرچیز و هرکسی... و دقیقا همین دل‌بستن منشأ تموم رنج‌های بشره! ماها دل می‌بندیم و بعد که متوجه میشیم به چیز/ کس اشتباهی دل‌بستیم و باید ازش بگذریم و فراموشش کنیم، یه دور می‌میریم و زنده میشیم! تو هیچ‌وقت نمی‌تونی یه عزیزی رو طوری فراموش کنی که انگار اصلاً وجود نداشته... همچین چیزی تقریباً غیر ممکنه! ولی میتونی آروم‌آروم رها کنی و بگذری. فراموشی زمان می‌بره، ولی نشدنی نیست! و البته اینو یادت بمونه که اگه تصمیم گرفتی بری و فراموش کنی، دیگه پشت سرت رو نگاه نکنی! آدمِ نصفه‌نیمه نباش. جرئت و جسارت داشته باش و راهی رو که انتخاب می‌کنی، تا آخر برو... فراموشی سخته، اونقدر سخت که وسط راه، هزاربار پشیمون میشی و میخوای برگردی؛ ولی اگه یه دلیل محکم برای رفتن داری، همون رو بچسب و به دلیل‌های دیگه‌ای که منصرفت می‌کنن، گوش نده! بعضی رابطه‌ها از اساس غلطن، تو رو تو باتلاق خودشون غرق می‌کنن و ذره‌ذره از بین می‌برنت! شخصیتت رو، ایمانت رو، ارزش‌ها و خط‌قرمزهات رو از بین می‌برن و باعث میشن خودت هم با خودت غریبه بشی! اگه یه روزی گیر همچین روابطی افتادی، دیگه به هیچی فکر نکن و فقط برو! من می‌دونم تو نمی‌تونی خیلی راحت فراموش کنی، می‌دونم دلت‌تنگ میشه، ولی رها کردن بهترین تصممیه! » نگاهم را به سمتش برگرداندم و با چشم‌های خیسش مواجه شدم. کنارش نشستم، دست‌هایش را گرفتم و برایش خواندم : « گل‌نازم چرا آشفته‌حالی؟ بیا قسمت کنیم دردی که داری، که تو نازک‌دلی طاقت نداری :) » و او آرام سرش را روی شانه‌هایم گذاشت و با اشک‌هایش گل‌های پیراهنم را آب داد. گریه‌هایش که تمام شد، برایم تمامِ اتفاقاتِ از سر گذرانده را تعریف کرد و من بی‌سرزنش، بی‌نصیحت، فقط گوش دادم... - گلنار .

همه عمر برندارم سر از این خمارِ مستی؛ که هنوز من نبودم، که تو در دلم نشستی :))🤍

سَلامٌ عَلیٰ آلِ یٰسٓ ، السَّلامُ عَلَیکَ یا داعیَ الله وَ رَبّٰانَِی آیٰاتِه... #صبح‌بخیرگفتن‌به‌امام‌زمان‌رو‌ترند‌کنیم؟

مَتیٰ ترانا و نَراک؟ : )✨

اردی‌بهشت هم به آخر رسید؛ ولی من به تو نرسیدم : )

از اردی‌بهشتِ واقعاً بهشت : )✨ چون کنار آقای رئوف گذشت...

السلام علیک یا صاحب العصر و الزمان : ) #صبح‌بخیرگفتن‌به‌امام‌زمان‌رو‌ترند‌کنیم؟

_

دسته‌ای از گل‌های بابونه را چیدم و کنارش نشستم. نگاهم کرد و لبخند زد. گفت :« چرا اینقدر عاشق گلِ بابونه‌ای؟ » به چشم‌هایش خیره شدم و گفتم :« شاید چون بابونه‌ها من رو یادِ تو میندازن! » - یادِ من ؟ چطور ؟ + می‌دونی، به نظرم دوست‌داشتنِ تو، شبیه بابونه‌هاست.‌.. همونقدر سفید، ساده و ملیح! همونقدر ظریف و شکننده. از گل‌های بابونه باید مدام مراقبت کرد، چون اگه یه لحظه حواست بهش نباشه، پژمرده میشه و طراوتش رو از دست میده. دقیقا همونطور که من باید مراقبِ عشقِ تو، توی قلبم باشم. که لحظه‌ای گرد و خاک روش نشینه، نشکنه، تبدیل به عادت نشه! من باید حواسم باشه که تو رو، فقط به خاطر تو بخوام نه هیچ‌چیز دیگه : )) به نظرم گل بابونه به اندازه‌ی عشق زیباست. به اندازه‌ی عشق، ظریف و به اندازه‌ی عشق، خاصه! و من چون تو رو دوست دارم، بابونه‌ها رو هم دوست دارم :)🤍 نگاهش را به من دوخت و زیرلب زمزمه کرد: « تا حالا اینجوری به بابونه‌ها نگاه نکرده بودم، چقدر زاویه‌ی نگاهت قشنگه. منم تو رو به اندازه‌ی زیباییِ بابونه‌ها ، دوست دارم! » - گلنار .