- رفقا میشه امروز خیلی برام دعا کنین؟ : ) روز مهمیه برام ؛ دعا کنین همه‌چیز به خیر و خوبی بگذره✨

‌

- بیست‌وهفتِ‌تیر . حوالیِ ظهر . مصاحبه‌ی تخصصی فرهنگیان : ) من، نرگس، زهرا و فاطمه . چهارتا دختری که هیچ‌کدام همدیگر را نمی‌شناختیم، اما در همان مدتِ کوتاه طوری با هم حرف می‌زدیم و می‌خندیدیم انگار که مدت‌هاست باهم دوستیم :) شوخی‌ها و تکه‌پرانی‌های نرگس، خنده‌هایِ ملیحِ زهرا ، اخطارهایِ مداوم فاطمه و انتقادهای کوبنده‌ی من! نور و پنجره‌هایِ رنگی ، صحنه‌ای که تا ابد دلت می‌خواست بایستی و عکاسی‌کنی . عکاسیِ آینه‌ای، شماره گرفتن و درآخر دست‌دادن و خداحافظی کردن : ) جوری قلب‌هایمان به هم گره خورده بود که دلمان می‌خواست چندماه بعد همینجا همدیگر را ببینیم . این بار اما به عنوان یک هم‌دانشگاهی! آن‌وقت می‌شود خاطرات را مرور کرد و بازهم خاطره ساخت ... بماند به یادگار ؛ از روزی که زیباتر از تصوراتم بود✨🪴 - گلنار .

‌

- هوایِ عصرگاهی ، تهران و کوچه‌پس‌کوچه‌های ولیعصر : ) درخت‌هایی که سبزتر و آسمانی که آبی‌تر از همیشه بود . پیاده‌رویِ طولانی به همراه پس‌زمینه‌ای از آهنگ‌هایِ چاووشی : ) حرف‌های درگوشی ، لبخندهایِ از عمقِ وجود و قدم‌هایی که خسته بود! ناگاهِ یادِ تو در ذهنم پیچ‌وتاب خورد . تپش‌های قلبم نوسان یافت، آهنگ‌ِ چاووشی از لبخند گفت و لبخندهایت برایم تداعی شد . چاووشی خواند و من درست وسط تهران، غرق شدم در خیالِ تو : ) نگذاشتم کسی بفهمد . فقط آهسته از ذهنم گذشت : « کاش تو کنارم بودی ؛ کاش روزی برسد که با تو در جای‌جای تهرانِ عزیز قدم بزنم و خاطره بسازم . . و ای کاش سهم من از تو کمی بیشتر بود! » یادت عجیب آمد، عجیب رفت و مرا در هاله‌ای از بهت و ابهام گذاشت . من لحظاتی به تو فکر کردم و بعد در سکوت غرق شدم . در سکوتی که پر از صدایِ تو بود : ) سکوتی که یادت در آن قدم می‌زد : ) - گلنار . - روزمرگی . - بیست‌ونهِ هزاروچهارصد‌وچهار .

‌

- و امّا عزیزِمن ؛ مطمئن باش آنچه برایِ تو آفریده شده را ؛ هرگز از دست نخواهی داد ... من این را با تمامِ وجود درک کرده‌ام! در تک‌تک ثانیه‌هایِ زندگی ، ترسِ از دست‌دادن گریبانم را گرفته و تا مرزِ خفگی مرا کشانده . اما هربار ، بعد از تمامِ شدن آن مرحله از زندگی فهمیدم آنچه قرار بوده برایِ من باشد ، مانده . و آنچه مال من نبوده ، رفته است! تو نمی‌توانی تعیین کنی چه چیزی بماند و چه چیزی برود . شاید آن چیزی که برایِ ماندنش می‌جنگی ، ضربه‌ای به تو بزند که جراحتش تا همیشه بماند . . هیچ‌کس خیر تو را بیشتر از خالقت نمی‌خواهد . کسی که تو را آفریده ، تو را بیشتر از همه بلد است و صلاحت را می‌داند : ) پس نگران نباش و نترس . . همه‌چیز را به او بسپار و به برنامه‌ریزی‌اش اطمینان داشته باش✨ او خودش می‌داند چطور قطارِ زندگی‌ات را جلو ببرد . تو تنها صبر کن ؛ صبرکن و شک نداشته باش که مسیر رُشد از صبر می‌گذرد🌱 - گلنار .

‌