- همیشه می‌گفت :« مسیر مهمه ، نه مقصد! » و من این را آویزه‌ی گوشم کرده بودم. در این یک سال، تا توانستم از مسیر لذت بردم و رشد کردم. شاید به اندازه‌ی کافی نه ؛ اما تلاشم را کردم. مسیر سختی بود ، اما بدون اینکه ذره‌ای ناامید شوم گذراندمش :) از روزهایِ انتظار هم عبور کردم و رسیدم به روزِ موعود... نتیجه شاید آن چیزی نبود که من می‌خواستم ، اما مطمئنم همانی‌ست که در تقدیرم نوشته شده. همانی که در عالم ذر خودم انتخابش کردم و مهرِ تاییدِ خدا رویِ آن خورده✨ همه‌چیز که نباید بابِ میلِ آدمی‌زاد پیش برود ، همین که بابِ میل خداست ، کافی‌ست :) مگر عاشق چه می‌خواهد جز رضایتِ معشوقش؟ چه چیزی مهم‌تر از سرِ تسلیم فرود آوردن به پیشگاهِ اوست ؟ اگر بگویم مهم نیست ، دروغ گفته‌ام. اما می‌دانم همین که نشده، یعنی خدا خیلی دوستم دارد🌱 یعنی دارد از من محافظت می‌کند در برابر اتفاقاتی که من از آنها هیچ نمی‌دانم :) می‌پرسی غمگینم؟ باید بگویم اندکی. که این هم طبیعی‌ست :) چند روزی که بگذرد، همین غمِ کوچک هم از بین خواهد رفت. گیاهِ کوچکِ قلبم، امروز جوانه‌‌ی دیگری خواهد زد. جوانه‌‌ای به نام صبر. به نام امید. به نام توکل. جوانه‌‌ای به زیباییِ زمزمه‌ی حرف‌های معشوق : « وَ عَسَی أنْ تَکْرَهُوا شَیئاً وَ هُوَ خَیْرٌ لَکُم وَ عَسی أنْ تُحِبُّوا شیئاً و هُوَ شَرٌّ لَکُم » و من بلندتر خواهم خندید و زندگی را بیش از قبل دوست خواهم داشت :)) این پایانِ راهِ یک عاشق نیست✨ - گلنار .

‌

- همیشه معتقدم هُنر ، روحِ آدم رو جلا میده :) هنر می‌تونه کاری کنه که غم‌هات رو به دست باد بسپاری . می‌تونه لبخند رو به لب‌های قشنگت بیاره و بغل‌بغل حالِ خوب بهت هدیه بده✨ و معتقدم آدم‌های هُنرمند ، زندگیِ شادتری دارن . کسایی که سروکارشون مدام با رنگه ، دنیایِ رنگی‌رنگی‌تری هم دارن😌🎨 آره عزیزِ من ؛ اگه ازم بپرسی با غم‌هام چیکار می‌کنم ، میگم گاهی اونا رو به شکل کلمه درمیارم و رو صفحه‌ی کاغذ می‌نویسم . گاهی هم اونا رو به شکلِ طرح‌ها و رنگ‌ها در میارم و یه اثرِ هنری خلق می‌کنم 🦚 من یه ناجی دارم به نامِ هُنر :) که توی شرایطِ سخت دستم رو می‌گیره و نمی‌ذاره غرق بشم توی امواجِ بی‌پایانِ اندوه .. حالا تو بهم بگو ؛ تو با غم‌هات چی‌کار می‌کنی؟! - گلنار .

قاب‌هایِ ماندگار از مرداد 1404 ☁️✨

مرداد امسال ، با همه‌ی سال‌ها فرق می‌کرد . هم قشنگ بود، هم عجیب :) هم دوست‌داشتنی ، هم پرماجرا . یه روزایی از ته دل می‌خندیدم ، یه روزایی هم از عمقِ وجود اشک می‌ریختم. مرداد برام پر از روزایِ پرتنش بود . روزایی که تا حالا تجربه‌شون نکرده بودم. پر از تجربه‌های تازه . پر از رسیدن‌ها و نرسیدن‌ها :) و حالا با همه‌ی سختی و آسونی‌ش تموم شد، امیددارم شهریور لبخندی‌تری پیشِ‌رو باشه💙

ناشناس‌ها ؛ منتقل شد اینجا✨☁️

شهادتِ پناهِ قلب‌هایِ خسته ، تسلیت🖤

- بابارضایِ قلبِ‌من ؛ چشم‌هایم خیس از اشک‌ست و من نشسته‌ام به خاطره‌بازی ... همه‌ی روزهایی که کنارِ شما بخیر شد را مرور می‌کنم و دلم بیش از پیش تنگ می‌شود :) من بلد نیستم دوری‌ِ شما را طاقت بیاورم . بلد نیستم دور از خانه‌ام - که حریمِ امن‌شماست - باشم! من از کودکی زیرسایه‌ی شما قد کشیده‌ام. تاتی‌تاتی کردن‌هایم ، شیرین‌زبانی‌هایم ، روزهایِ تلخ و شیرینِ زندگی‌ام با شما گذشته . تنها کسی که هر وقت خسته و بی‌پناه بودم ، پناهگاهم شده شما بودی . تنها کسی که حرف زدن با او از راهِ دور هم آرامم می‌کرد ، شما بودی . رفیقِ شفیقِ تنهایی‌هایم ، پدرِ دلسوزِ خستگی‌هایم ، پناهِ رنج‌هایم و مسکنِ دردهایم شما بودید و هستید و خواهید بود . من هرجا کم آوردم، توی آغوش شما گریستم . بغلتان کردم و اقیانوسی گریستم و هربار گفته‌ام :« رهایم نکنید .. من بدونِ شما می‌میرم! » رابطه‌ی من و شما ؛ صمیمی‌تر از این حرف هاست پناهِ من :) از وقتی پایِ بی‌نهایت را به زندگی‌ام باز کردی ، بیشتر از قبل ردِ نگاهت را رویِ تک‌تک ثانیه‌هایم حس کرده‌ام . قلبم بیشتر به محبت‌تان گره خورده و هربار که امیدم به تهِ خط رسیده ، با نشانه‌ای ، هدیه‌ای ، یادبودی ، امیدم را زنده کرده‌اید ... شما محیِ المماتِ قلبِ منید✨ اگر شما نباشید ، من در غم‌هایم غرق می‌شوم! منم و لطف و محبتِ بی‌کرانِ شما :) و امروز ، خانه‌ی قلبم را برایتان سیاه‌پوش کرده‌ام و عزادارِ غمِ شهادتتان هستم .. دوست داشتم امسال هم مثل سال‌های قبل، کنارتان باشم و همراه با سیلِ خروشانِ جمعیت، برایتان اشک بریزم :) اما نَشُد ... یعنی نشد که جسمم بیاید ، اما دلم هرلحظه و هرثانیه پیشِ شماست . دلتنگ دیدارتانم . دخترِ دلتنگ و خسته‌تان را زیاد منتظر نگذارید ، زود صدایش کنید بیاید و در آغوشتان کشد :) من پیشِ شما بیایم، همه‌ی دردهایم درمان می‌شود . اصلا لازم نیست چیزی بگویم ، یا بخواهم برایم معجزه کنید . همین که یک دستمالِ نم‌دار بکشید رویِ قلبم و گرد‌وخاک‌هایش را بتکانید ، کافی‌ست . همین که نور بتابانید به قلبم و پیچکِ امید قلبم را زنده کنید ، کافی‌ست . من اگر فقط چند ساعتی ، کنجِ انقلاب بنشینم و نگاهتان کنم ، حالم خوب می‌شود ... من از شما حاجت نمی‌خواهم ، من خودِ خودِ خودتان را می‌خواهم . من جامعه‌ی کبیره خواندن و لذت‌بردن از مقامِ شما را می‌خواهم . من اشک ریختن و عرضِ ادب محضرتان را می‌خواهم :) ساده بگویم ، من محتاجِ آغوشِ‌ شمایم😭 - گلنار .

‌