‌

- همیشه معتقدم هُنر ، روحِ آدم رو جلا میده :) هنر می‌تونه کاری کنه که غم‌هات رو به دست باد بسپاری . می‌تونه لبخند رو به لب‌های قشنگت بیاره و بغل‌بغل حالِ خوب بهت هدیه بده✨ و معتقدم آدم‌های هُنرمند ، زندگیِ شادتری دارن . کسایی که سروکارشون مدام با رنگه ، دنیایِ رنگی‌رنگی‌تری هم دارن😌🎨 آره عزیزِ من ؛ اگه ازم بپرسی با غم‌هام چیکار می‌کنم ، میگم گاهی اونا رو به شکل کلمه درمیارم و رو صفحه‌ی کاغذ می‌نویسم . گاهی هم اونا رو به شکلِ طرح‌ها و رنگ‌ها در میارم و یه اثرِ هنری خلق می‌کنم 🦚 من یه ناجی دارم به نامِ هُنر :) که توی شرایطِ سخت دستم رو می‌گیره و نمی‌ذاره غرق بشم توی امواجِ بی‌پایانِ اندوه .. حالا تو بهم بگو ؛ تو با غم‌هات چی‌کار می‌کنی؟! - گلنار .

قاب‌هایِ ماندگار از مرداد 1404 ☁️✨

مرداد امسال ، با همه‌ی سال‌ها فرق می‌کرد . هم قشنگ بود، هم عجیب :) هم دوست‌داشتنی ، هم پرماجرا . یه روزایی از ته دل می‌خندیدم ، یه روزایی هم از عمقِ وجود اشک می‌ریختم. مرداد برام پر از روزایِ پرتنش بود . روزایی که تا حالا تجربه‌شون نکرده بودم. پر از تجربه‌های تازه . پر از رسیدن‌ها و نرسیدن‌ها :) و حالا با همه‌ی سختی و آسونی‌ش تموم شد، امیددارم شهریور لبخندی‌تری پیشِ‌رو باشه💙

ناشناس‌ها ؛ منتقل شد اینجا✨☁️

شهادتِ پناهِ قلب‌هایِ خسته ، تسلیت🖤

- بابارضایِ قلبِ‌من ؛ چشم‌هایم خیس از اشک‌ست و من نشسته‌ام به خاطره‌بازی ... همه‌ی روزهایی که کنارِ شما بخیر شد را مرور می‌کنم و دلم بیش از پیش تنگ می‌شود :) من بلد نیستم دوری‌ِ شما را طاقت بیاورم . بلد نیستم دور از خانه‌ام - که حریمِ امن‌شماست - باشم! من از کودکی زیرسایه‌ی شما قد کشیده‌ام. تاتی‌تاتی کردن‌هایم ، شیرین‌زبانی‌هایم ، روزهایِ تلخ و شیرینِ زندگی‌ام با شما گذشته . تنها کسی که هر وقت خسته و بی‌پناه بودم ، پناهگاهم شده شما بودی . تنها کسی که حرف زدن با او از راهِ دور هم آرامم می‌کرد ، شما بودی . رفیقِ شفیقِ تنهایی‌هایم ، پدرِ دلسوزِ خستگی‌هایم ، پناهِ رنج‌هایم و مسکنِ دردهایم شما بودید و هستید و خواهید بود . من هرجا کم آوردم، توی آغوش شما گریستم . بغلتان کردم و اقیانوسی گریستم و هربار گفته‌ام :« رهایم نکنید .. من بدونِ شما می‌میرم! » رابطه‌ی من و شما ؛ صمیمی‌تر از این حرف هاست پناهِ من :) از وقتی پایِ بی‌نهایت را به زندگی‌ام باز کردی ، بیشتر از قبل ردِ نگاهت را رویِ تک‌تک ثانیه‌هایم حس کرده‌ام . قلبم بیشتر به محبت‌تان گره خورده و هربار که امیدم به تهِ خط رسیده ، با نشانه‌ای ، هدیه‌ای ، یادبودی ، امیدم را زنده کرده‌اید ... شما محیِ المماتِ قلبِ منید✨ اگر شما نباشید ، من در غم‌هایم غرق می‌شوم! منم و لطف و محبتِ بی‌کرانِ شما :) و امروز ، خانه‌ی قلبم را برایتان سیاه‌پوش کرده‌ام و عزادارِ غمِ شهادتتان هستم .. دوست داشتم امسال هم مثل سال‌های قبل، کنارتان باشم و همراه با سیلِ خروشانِ جمعیت، برایتان اشک بریزم :) اما نَشُد ... یعنی نشد که جسمم بیاید ، اما دلم هرلحظه و هرثانیه پیشِ شماست . دلتنگ دیدارتانم . دخترِ دلتنگ و خسته‌تان را زیاد منتظر نگذارید ، زود صدایش کنید بیاید و در آغوشتان کشد :) من پیشِ شما بیایم، همه‌ی دردهایم درمان می‌شود . اصلا لازم نیست چیزی بگویم ، یا بخواهم برایم معجزه کنید . همین که یک دستمالِ نم‌دار بکشید رویِ قلبم و گرد‌وخاک‌هایش را بتکانید ، کافی‌ست . همین که نور بتابانید به قلبم و پیچکِ امید قلبم را زنده کنید ، کافی‌ست . من اگر فقط چند ساعتی ، کنجِ انقلاب بنشینم و نگاهتان کنم ، حالم خوب می‌شود ... من از شما حاجت نمی‌خواهم ، من خودِ خودِ خودتان را می‌خواهم . من جامعه‌ی کبیره خواندن و لذت‌بردن از مقامِ شما را می‌خواهم . من اشک ریختن و عرضِ ادب محضرتان را می‌خواهم :) ساده بگویم ، من محتاجِ آغوشِ‌ شمایم😭 - گلنار .

‌