صدایِ قدم‌هایِ پاییز در کوچه‌‌پس کوچه‌های شهر پیچیده و تمامِ خیابان‌ها را بویِ پاییز برداشته! هوا مطبوع است ، بویِ باران می‌دهد . بویِ نمِ خاک .. درخت‌ها پیراهنِ سبزِ خوش‌رنگ‌شان را آهسته بیرون می‌آورند و نارنجی‌پوش می‌شوند. کافه‌ها رنگ و لُعابی دوباره می‌گیرند . لباس‌فروشی‌ها پر می‌شود از هودی و پلیور و دامنِ چهارخانه :) . میوه‌های نوبرانه از راه می‌رسند و پاییز را خواستنی‌تر می‌کنند. کولر ، کم‌کم جایش را با بخاری عوض می‌کند و خواب‌هایِ تا ظهر جایش را به کلاس و درس و مدرسه می‌دهد .. آری ، پاییز دارد از راه می‌رسد : ) پاییزی که شاید غمِ شب‌هایش گلوگیر باشد ، اما غمی‌ست دلنشین! شاید هوایش دلگیر باشد ، اما می‌ارزد به گرمایِ چله‌ی تابستان! شاید باران‌های ناگهانی داشته باشد ، اما زیباست . و همین ناگهانی بودن‌ها ، پاییز را زیبا و زنده می‌کند. حالِ دلِ پاییز ، شبیهِ حالِ دل ماست ... گاهی صاف و آفتابی ، گاهی پرتلاطم و ابری . گاهی شاد ، گاهی غمگین . گاهی امیدوار ، گاهی ناامید . پاییز به بهاری می‌ماند که عاشق شده باشد. شاید برای همین‌ست که عاشقان همیشه منتظر رسیدنِ پاییز هستند. پاییز آمیخته‌‌ای‌ست از وصال و فراق ! بعضی‌ها پاییز را بهانه‌ی آمدنشان می‌کنند ، بعضی پاییز را بهانه‌ی رفتن . . خلاصه که پاییز عجیب است ، شبیه همه‌ی آدم‌ها . . . و با وجودِ همه‌ی این‌ها ، من پاییز را با تک‌تک سلول‌هایم دوست می‌دارم و فرا رسیدنش را جشن می‌گیرم :) پاییز ِعزیزِ غم‌انگیز ، پیشاپیش خوش آمدی : ) - گلنار .

قابی‌ماندگار از شهریور ۱۴۰۴ ☁️✨

شهریور واقعاً زیبا بود : ) بوسیدنی و بغل‌کردنی🥺 آنقدر که دوست دارم روزهایش دوباره تکرار شوند ... آنقدر که باز هم دلم زندگی کردن در شهریور را می‌خواهد. شهریور بویِ پاییز می‌داد و شورِ زندگی را در من دوچندان می‌کرد. روزهایش با بهترین آدم‌هایِ زندگی‌ام گذشت و خاطره‌انگیز شد. شهریور پر از عطر نابِ غزل بود ، پر از حسِ خوبِ دوست‌داشته‌شدن . پر از تغییر و تحول. پر از بودن و ماندن : ) ممنونتم شهریورِ عزیزم ؛ روزهایت بی‌نظیر بود . . 🤍🌱 به امید پاییزی دل‌انگیزتر . .🍁 - گلنار .

عزیزِ‌ غم‌انگیزِ برگ‌ریز ؛ خوش‌آمدی : )🍂

‌

- داشتم اتاقم رو مرتب می‌کردم. خونه ساکت بود و فقط صدایِ آرومِ موزیک شنیده می‌شد . گُل‌های نرگسِ خشک‌شده رو توی گلدون گذاشتم و لبخندی زدم. برگشتم که بقیه‌ی وسایل مونده رو جمع‌وجور کنم ؛ یهو نگام افتاد به پیکسلی که تو بهم داده بودی. همه‌ی خاطراتِ اون‌روز مرور شد و تلاقی پیدا کرد با حرفایِ صبح و نزدیکیِ دانشگاه . ناخودآگاه تپش قلبم شدت گرفت. کف اتاق نشستم و به یادگاری‌هات نگاه کردم. داشت موزیکِ من باید می‌رفتمِ چاووشی پخش می‌شد. دیگه نتونستم تحمل کنم ، زدم زیر گریه . یه چیزی تهِ دلم خالی شد. حس کردم قلبم برای هزارمین‌بار شکست ... مدتی بعد بلند شدم و رفتم تویِ آشپزخونه. هنوز کلی کار داشتم. نمی‌تونستم بشینم و عامدانه گریه کنم. ولی همچنان وجودم درد می‌کرد . یه غمِ عمیقِ ته‌نشین شده! کاش می‌شد از عمق وجود فریاد بزنم و بگم دلم برات تنگ شده . بگم من دووم نمی‌آرم دوری‌ت رو ، بگم کاش فراموشم نکنی .‌.. ولی خیلی وقته صدام به گوش کسی نمی‌رسه! خیلی وقته حتی واژه‌ها رو گم می‌کنم برای بیانِ احساسم. تا میام بنویسم ، دستام شروع می‌کنه به لرزیدن ، چشمام بارونی میشه و من پا پس می‌کشم! دلم میخواد یکی بغلم کنه و بپرسه چی شده ، تا بی‌مقدمه بزنم زیر گریه و عمیق و اقیانوسی اشک بریزم. این مدت تلاش کردم برام مهم نباشه ، تلاش کردم آروم باشم و زندگی کنم. ولی انگار دیگه بلد نیستم خودمو گول بزنم ... چقدر آدمی‌زاد طفلکیه : ))) - گلنار .

ولی پاییز ، حتی روزهاشم غمگینه .‌.. چه برسه به شب !

برایِ سومینِ شبِ پاییز ...🍁

- دوسش داشتی؟ + مثلاً . . - اون چی ، اونم تو رو دوست داشت؟ + نمی‌دونم ، من هیچ‌وقت بهش نگفتم! من اینجوری‌م ، همیشه هروقت باید یه کاری بکنم ، یه دفعه اصلا هیچ‌کاری نمی‌کنم : )