🟣 اگر پادشاهی از پادشاهان در میان مردم مملکتش طلا و نقره فراوان تقسیم کند، آیا این امر در نظر آنها بزرگ نخواهد بود و بلند مرتبه اش نمی‌پندارند؟ این کجا و بارانی که با آن بیشتر از طلا و نقره در تمام اقلیم‌های زمین سرزمین‌ها آباد می‌شود و در محصولات افزوده می‌شود؟ آیا نمی‌بینی که یک باران چه قدر بزرگ و چه نعمت عظیمی برای مردم است، در حالی که آنها از آن غافلند. لَوْ أَنَّ مَلِكاً مِنَ الْمُلُوكِ قَسَمَ فِي أَهْلِ مَمْلَكَتِهِ قَنَاطِيرَ مِنْ ذَهَبٍ وَ فِضَّةٍ أَ لَمْ يَكُنْ سَيَعْظُمُ عِنْدَهُمْ وَ يَذْهَبُ لَهُ بِهِ الصَّوْتُ فَأَيْنَ هَذَا مِنْ مَطْرَةٍ رَوَاءٍ إِذْ يُعْمَرُ بِهِ الْبِلَادُ وَ يَزِيدُ فِي الْغَلَّاتِ أَكْثَرَ مِنْ قَنَاطِيرِ الذَّهَبِ وَ الْفِضَّةِ فِي أَقَالِيمِ الْأَرْضِ كُلِّهَا أَ فَلَا تَرَى الْمَطْرَةَ الْوَاحِدَةَ مَا أَكْبَرَ قَدْرَهَا وَ أَعْظَمَ النِّعْمَةَ عَلَى النَّاسِ فِيهَا وَ هُمْ عَنْهَا سَاهُون ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _________

روشن شود چراغ دل ما ز یکدگر چون رشته‌های شمع به هم زنده‌ایم ما @normah | صائب

🟣 زیر خاک اندرون شدند آنان که همه کوشک‌ها برآوردند ● همه ی کسانی که قصر ها ساختند به زیر خاک رفتند و چون آخر کار ما خاک است، سقف خانه را نباید از زَر و طلا ساخت. و این درست مانند کسی است که ده ها میلیون خرج می کند و یک لباس فاخر برای یک شب می دوزد، فقط برای اینکه در یک محفل شبانه حاضر بشود. چون هَمی زیر خاک باید خفت سقف خانه به زر نباید کرد ● همان که حافظ می گفت: هر که را خوابگه آخر نه که مشتی خاک است گو چه حاجت که به افلاک کشی ایوان را ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _________

کجا هستند آن کسانی که ساختند؟ برافراشتند؟ فرش کردند؟ آماده کردند؟ جمع کردند؟ شمردند؟ «این من بنی و شید فرش و مهد و جمع و عدد»

🟣 ● در کتاب روح الارواح معانی آورده اند که مردی گفت: بارخدایا! مرا به سگی بردار[قبول کن] تا آنکه در راهی می‌رفت، سگی با وی به سخن آمد. گفت: خود را عظیم پایگاهی نهادی! هرگز مویی از ما به خلاف او حرکت نکرده است، تو را مقام ما می‌باید؟ ● می گویند: روزی داود پیمبر گفت: چنان عبادت کنم که احدی ندیده باشد که او وقتی از عبادتش فارغ آمد، وزغی دید که این وزغ چه زیبا گفت: من در هر شب هزار تسبیح که با هر تسبیحی سه هزار حمد توام است انجام می دهم، و من گاهی در عمق آب هستم و در آن حین صدای پرنده ای در هوا می شنوم و فکر می کنم که او گرسنه است و من از قعر آب بالا می آیم و در روی آب گردش می کنم که آن پرنده مرا ببیند و بخورد، با اینکه هیچ گناهی ندارم. بنابراین عجب به خود راه مده. يَا دَاوُدُ أَعْجَبَكَ الْيَوْمَ مَا فَعَلْتَ مِنْ عِبَادَتِكَ وَ قِرَاءَتِكَ فَقَالَ نَعَمْ فَقَالَ لَا يُعْجِبَنَّكَ فَإِنِّي أُسَبِّحُ اللَّهَ فِي كُلِّ لَيْلَةٍ أَلْفَ تَسْبِيحَةٍ يَتَشَعَّبُ لِي مَعَ كُلِّ تَسْبِيحَةٍ ثَلَاثَةُ آلَافِ تَحْمِيدَةٍ وَ إِنِّي لَأَكُونُ فِي قَعْرِ الْمَاءِ فَيُصَوِّتُ الطَّيْرُ فِي الْهَوَاءِ فَأَحْسَبُهُ جَائِعاً فَأَطْفُو لَهُ عَلَى الْمَاءِ لِيَأْكُلَنِي وَ مَا لِي ذَنْبٌ. ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _________

🟣 ● سهراب سپهری می‌گفت: «هر کجا هستم باشم، آسمان مال من است. پنجره، فکر، هوا، عشق، زمین مال من است». و با همه‌ی این داشته‌ها، خداوند سبحان هیچ کس را فقیر و نَدار نیافریده، آنطور که حافظ می‌گفت: چرا گدا لاف سلطنت نزند، زمانی که ابر چون خیمه سایه افکنده و دشت‌های پُر از گل، بزمگاه شده است؟ گدا چرا نزند لاف سلطنت امروز که خیمه سایه‌ی ابر است، بزمگه لبِ کشت ● او خدایی است که همه آنچه را (از نعمتها) در زمین وجود دارد، برای شما آفرید. هُوَ الَّذِي خَلَقَ لَكُمْ مَا فِي الْأَرْضِ جَمِيعًا ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _________

🟣 گفت و گوی دو همجنس...! ● سعدی حکایت می آورد از پرچمی که در خطاب به پَرده که او نیز از جنس پارچه بود، گفت: من همیشه همراه با کسانی که بوی مطبوعی ندارند در سفر هستم و هیچ گاه از خدمت آسودگی ندارم؛ در حالی که تو ثابت و آرام در یکجا به دیوار آویخته و همیشه همراه زیبارویان هستی، ولی چرا عزت و احترام تو بیشتر است؟ پرده در پاسخ گفت: من از آن رو که سَر به آستان دارم(در یکجا ثابت و ساکنم) و مانند تو سَر به هوا نیستم، به این آسودگی رسیده ام. هر کس که بیهوده گردن افرازد، به زمین خواهد خورد. گفت: من سر بر آستان دارم نه چو تو سر بر آسمان دارم هر که بیهوده گردن افرازد خویشتن را به گردن اندازد  ● در حکایت دیگری شهریار گفت و گوی منبر با چوبه دار را بازگو می کند که منبر در خطاب به دار می گوید: ما هر دو از جنس چوب هستیم با این تفاوت که من برای نصیحت و موعظه مردم ساخته شده ام و تو برای اینکه جان آنها را بستانی. چوبه دار ابتدا سلام کرد و سپس پاسخ گفت: ما هر دو خادم شرع هستیم و همان شرعی که تو را برای موعظه و نصیحت ساخته است، من را نیز برای قصاص. و هر کجا که نصیحت تو کارساز نبود نوبت به دار مجازات می رسد. اما چون منبر با این سخنان قانع نشد، دوباره بر دار عتاب کرد و در آخر که طاقت چوبه دار تمام شد، در پاسخ گفت: اگر منبر تو منبر بود، هرگز کار مردم به دار نمی رسید! گفت: اگر منبر تو منبر بود کار مردم نمی‌رسید به دار ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _________