🟣 ● امروز که مریض بودم همش این بیت رو زمزمه می‌کردم: «شنیدمت که نظر می‌کنی به حالِ ضعیفان تبم گرفت و دلم خوش به انتظارِ عیادت» ● ولی سریع بعدش به قوهٔ خیالم لعنتی می‌فرستادم و برای فرار ازش می خوندم: هوا دلپذیر شد، گل از خاک بردمید ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

🟣 ● بالاترین آسودگی، در ناامیدی از مردم است. « اَرْوَحُ الرَّوْحِ اَلْيَأسُ مِنَ النّاسِ » ● مولانا می‌گفت: از خود عالمی بخواه از عالمی هیچ ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

🟣 ● تا کی باید عشق خود را پنهان کنم؟ من تو را با صدای بلند دوست دارم. آشکارا نهان کنم تا چند؟ دوست می‌دارمت به بانگ بلند ● نظامی می‌گفت: عشق پوشیده چند دارم؟ چند؟ عاشقم، عاشقم به بانگ بلند ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

🟣 ● مولانا در فيه ما فیه از مَنع و نصیحت مداوم پرهیز می دارد از آن رو که انسان از آنچه منع می شود حریص تر است(الانسان حریص علی ما منع) هزار بارش از این پند بیشتر دادم که گرد بیهده کم گرد و بیشتر می‌گشت به هر طریق که باشد نصیحتش مکنید که او به قولِ نصیحت‌کنان بتر می‌گشت ● استادی می گفت: فرزند عاصی خود را مدام و روزانه نصیحت نکنید و بجای آن، در حق فرزند خود دعا کنید که رحمت الهی او را شکار کند و در راه او یک رفیق صالح قرار بدهد. و چه بسا که این دعا از آن نصیحت کارسازتر باشد. وحشی دشت معاصی را دو روزی سر دهید تاکجا خواهد رمید آخر شکار رحمت است ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

🟣 ● جان هایـی که به غــیر از خدا سـیراب مـی شوند، همیشه تشنه اند، همانند دریایی که هر چقدر از آن می نوشند، بر تشنگی افزوده مــی شـود تا ایـنـکه هــمین آب آنــها را مـــی‌ کشد(مَثَلُ الدُّنْيَا كَمَثَلِ مَاءِ الْبَحْرِ كُلَّمَا شَـرِبَ مِــنْهُ الْعَــطْشَـانُ ازْدَادَ عَــطَــشاً حَتَّى يَقْـتُـلَـهُ‌). امیرالمؤمنین علیه السلام فرمود: سبحان الله! سیراب شدن [از دنیا]، چقدر عطش‌آور است. سُبحَانَ اللَّه؛ أَظمَاَ رِيَّهَا...! ● ارتوی" به سیرابی می گویند که بعد از آن تشنگی نباشد و محبوبان الهی وقتی خدا را می یابند هرگز تشنه نمی شوند( ارْتَوَى مِنْ عَذْبٍ فُرَاتٍ سُهِّلَتْ لَهُ مَوَارِدُهُ فَشَرِبَ نَهَلًا وَ سَلَكَ سَبِيلًا جَدَداً) و بقول مولانا هــمــواره دیده سیر دارند. دیدهٔ سیر است مرا، جان دلیر است مرا زَهرهٔ شیر است مرا، زُهرهٔ تابنده شد ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

🟣 ● نيكوكاران به نيكى كردن نيازمندترند تا كسانى كه به آنها نیکی می‌شود؛ زيرا پاداش و نيكنامی، نصیب نیکوکار می‌شود. بنابراين، آدمى هر کار خوبى كه كند، نخست به خود كرده است. پس، نبايد به خاطر خوبی‌هایی كه به خود كرده، از ديگران انتظارسپاسگزارى داشته باشد. أهلُ المَعـروفِ إلَى اصطِناعِه أحوَجُ مِن أهلِ الحاجَةِ إلَيهِ ؛ لأِنَّ لَهُم أجرَهُ و فَخرَهُ و ذِكرَهُ فمَهما اصطَنَعَ الرَّجُلُ مِن مَعروفٍ فإنَّما يَبدأ فـيهِ بِنَـفسِهِ ، فلا يَـطلُبَنَّ شُكـرَ ما صَـنَعَ إلى نَفسِهِ مِن غَيرِهِ ● مولانا می‌گفت: خیر کن با خلق، بهر ایزدت یا برای راحت جان خودت ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________