🟣 ● دنیا با ماتم و سور درآمیخته است: ماتم و سور جهان با یکدگر آمیخته است آب می گردد به چشم، از خنده بی اختیار ● و ما اين روزهای[شكست و پيروزى‌] را ميان مردم به نوبت مى‌گردانيم. وَ تِلْكَ الْأَيَّامُ نُدَاوِلُهَا بَيْنَ النَّاسِ ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

🟣 ● در روزگار مشقت‌بار مغول، مولانا می‌گفت: اگر شمار فرعونیان به اندازه برگ‌های عالم نیز باشد، نهایت ید بیضاء موسی یکایک آنها در جای خود می‌نشاند. شمار برگ اگر باشد یکی فرعون جباری کف موسی یکایک را به جای خویش بنشاند ● صائب می‌گفت: این چنین زیر و زبر عالم نمی ماند مدام می نشاند چرخ هر کس را به جای خویشتن ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

🟣 هرگز کسی که خانه‌ی مردم خراب کرد آباد بعد از آن نبود خاندان او ● پیش از آنکه مظلوم رنج‌دیده باشد، ظالم گرفتار ظلم خویش است. مبین کز ظلمِ جباری، کم‌آزاری ستم بیند ستم‌گر نیز روزی کشته‌ی تیغ ستم گردد ● و بنابراین ظالم نیز به دنبال کسی می‌رود که او را از ظلمش نجات دهد. پيامبر فرمود: برادرت را یاری کن اگر ظالم بود اگر مظلوم. گفتند: چگونه یاری کنیم ظالم را؟ فرمود: او را از ظلم کردن باز دارید تا ظلم نکند. انصر أخاک ظالما او مظلوما. قیل: کیف ننصر ظالما؟ قال: تمنعه عن الظّلم ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

چند بترسی ای دل از نقش خود و خیال خود چند گریز می‌کنی بازنگر که نیست کس @normah | مولانا

🟣 مردگان زنده و زندگان مرده...! ● مردگان زنده اولین نامی بود که بر روی بَرده‌های اسیر در غل و زنجیر نهاده شد، چنان‌که ایلین سگال می‌گوید: «ساکنان مصر دریافتند که اگر اسیران را به کار بگمارند و آنان را به بردگی بگیرند بهتر از کشتن آنها است. و چون نامی برای خطاب این بردگان نداشتند آنان را "مـــــردگـــــان زنــــــــده" گفتند و در کتیبه های خود به همین نام یاد کردند»(انسان در گذر تکامل ج ۲ ص ۷). و با گذشت زمان، مردگان زنده تبدیل به زندگان مرده شد؛ کسانی که به ظاهر آزاد یا زنده‌اند و زنجیری در پای خود ندارند؛ ولی در همین آزادگی مشغول بندگی‌اند و فردوسی بزرگ از این نوع بندگی احراز می‌کرد: مرا مرگ بهتر از آن زندگی که آزاده باشم کنم بندگی ● مولانا می‌گفت: ور بی‌برگی به مرگ مالَد گوشم آزادی را به بندگی نفروشم! ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

🟣 در خطاب به مسئولان کشور...! سعدی می‌گوید: بازرگانی را هزار دینار خسارت افتاد. پسر را گفت نباید که این سخن با کسی در میان نهی. گفت ای پدر، فرمان تراست، نگویم؛ ولکن خواهم مرا بر فایده‌ی این مطلع گردانی که مصلحت در نهان داشتن چیست؟ گفت: تا مصیبت دو نشود: یکی نقصان مایه و دیگر شماتت همسایه ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________