🟣 ● اینان حقی را می‌خواهند که خود ترک کردند و خونی را می‌طلبند که خود ریختند! «وَ إِنَّهُمْ لَيَطْلُبُونَ حَقّاً هُمْ تَرَكُوهُ وَ دَماً هُمْ سَفَكُوهُ » ● حافظ می‌گفت: درویش مکن ناله ز شمشیرِ اَحِبّا کاین طایفه از کشته ستانند غرامت ____ نـــــــورمـــــــاه | @normah ___

خاکم به سر که بی تو، به گلشن نسوختم... @normah | بیدل

🟣 ● دعاهای شبانه که اثر ندارد: دگر آن شبست امشب که ز پی سحر ندارد من و باز آن دعاها که یکی اثر ندارد ● بقول بیدل: به صد آرزو کُشت شغلِ دعایم الهی! دعا دست بردارد از من!! ____ نـــــــورمـــــــاه | @normah ___

اجابت، صد سحر می‌خندد از دست دعای من... - بیدل

🟣 ● مولانا می‌گوید: شیطان به عابدی گفت: بسیار او را خواندی، اما لبیک کجاست؟ عابد دلشکسته خضر را دید و خضر نبی به او گفت: همین‌که اجازه عبادت و ذکر خدا پیدا کردی، لبیک و لطف ما است. گفت آن الله تو لبیک ماست و آن نیاز و درد و سوزت، پیک ماست ● حافظ می‌گفت: سوزِ دل، اشکِ روان، آهِ سحر، نالهٔ شب این همه از نظرِ لطفِ شما می‌بینم ____ نـــــــورمـــــــاه | @normah ___

🟣 ● به شما می‌گویند: چرا گریه می‌کنید؟ طفل می گریَد چو راهِ خانه را گُم می کند چون نگریَم من؟ که صاحب خانه را گُم کرده ام ● صائب باز می‌گفت: آنچه ما کردیم باخود هیچ نابینا نکرد درمیان خانه گم کردیم صاحب خانه را ____ نـــــــورمـــــــاه | @normah ___

🟣 ● آیا امیدم را از تو ببرم؟! درحالی که از روی احسان آنچه که از تو نخواستم به من عطا کردی ... اَ اَقطَعُ رَجائی مِنکَ وَ قَد اَولَیتَنی ما لَم اَسالهُ مِن فضلِکَ ● مولانا می‌گفت: از آتش عشق در جهان گرمی‌ها  وز شیر جفاش در وفا نرمی‌ها  زان ماه که خورشید از او شرمنده‌ست  بی‌شرم بود مرد چه بی‌شرمی‌ها! ____ نـــــــورمـــــــاه | @normah ___