این بچه رو وقتی من دیدم تازه یه روز از به دنیا اومدنش می‌گذشت، ینی چی که چهار دست و پا میره:))))

نسبتِ سرعت گذشتن زمان به کارهایی که آدم انجام میده وحشتناکه.

ینی چی که وای چقد بزرگ شدی؟! من از لحاظ فعالیتی نهایتا چهار پنج سالم باشه:))))))

ماهُ دیدی؟ پاشو پاشو. باید قورتش داد.

خدا نکنه با فرمِ مدرسه بیوفتی دستِ خانواده، تا به کل فامیل نشون ندن که چقد تو این فرم ضایعی، ول کن نیستن:)))))

نصفِ بیشتر گالری‌م ایده عکساییه که می‌خوام با کلی آدم بگیرم. شلغم‌های کوهی بی‌لیقایت.

[نمی‌دونم چرا هرچی هم زور می‌زنم اینجا حرف بزنم، حتی یه ذره هم شبیهِ اوی‌من قبلی نمیشه. عجیب.]

دانشمندها رو نمی‌دونم، ولی برای من -به اندازه‌ی قطعیتِ هفت نیومدن تاس- ثابت شده‌ست که مغزِ آدمیزاد استاد بزرگ‌نمایی بخش‌های بدِ ماجراست. کلی‌ت و حقیقت هرگز به اون بدی نیست که ما فکر می‌کنیم.

نور که از لابه‌لای درزِ انگشتِ ابرها ذره ذره می‌لغزه توی اتاق، می‌تونه حتی دینی خوندنُ هم قابل تحمل کنه :)

دارم سعی می‌کنم انگیزه بدم، خودتون بگیرید دیگه.