من این تکنیکِ ویژه خالد رو خیلی تحسین می‌کنم. توی بادبادک‌باز هم همینطور بود. قشنگ این‌جوریه در لحظه‌ای که می‌خوای کتاب رو بندازی اون‌وَر، یکهو آچمز می‌شی و درحالی‌که داری حیرتت رو جمع و جور می‌کنی، دلت می‌خواد تو پنج دقیقه کل داستان رو بخونی. "چی می‌شه بیست سال بعد؟".

موقع نوشتن برنامه‌های تابستون یه‌چیز برام خیلی پررنگ بود: بیا امسال مغزمون رو بندازیم دور.

اینو فرستاده می‌گه یکی رو دارید که اینطوری دوست‌تون داشته باشه؟ می‌گم خودم همون «یکی» طفلی‌ام.

از احساسات عجیب‌تون با کسی حرف نزنید، این صدبار🧎‍♀

"ای لبخندت تضمین باران" حتی تو این سگ گرما.

به لطفِ دوتا جمله‌ی آقای ممدلی حالا علاوه بر اینکه نمی‌تونم بنویسم، اینجا هم نمی‌تونم حرف بزنم. می‌فرماد قبل از نوشتن هرچیز، با خودت فکر کن «چرا مخاطب باید این نوشته را بخواند؟ چرا من باید این را بنویسم؟» خب زهرمار مردِ حسابی، بحران وجودیم منو.

سیروس از خودسانسوری حرف می‌زند🚮

بحثِ منطقی درباره چیزهایی که زیاد درباره‌شون فکر کردم و حرف دارم، تا ابد واسم مورد علاقه‌ترینه.

تراپی؟ نه ممنون شونصدتا ویس دادن و خندوندن بقیه هست.