اندریوم،و بازهم آقای ممدلی.

گفته بودم از کلاس‌های فشرده‌ای که می‌خوان تو یه‌روز همه‌چیز رو جمع کنن بپرهیزید؟ پرهیزِ مؤکد.

واقعاً توانایی طولانی نشستن و هیچ‌کاری نکردن در من صفره.

می‌ارزید.

موسیقی که بعد از مدت‌ها نپسندیدن و چیزی گوش ندادن، مهمون پلی‌لیستِ خاک گرفته‌ت بشه حتما خاصه. خیلی خاص.

ترکیبی از هیجان و ترس. نگرانی و نامعلوم بودن چیزهایی که بیش از اون چیزی که فکرش رو می‌کردی، برات پررنگ‌ان. این‌جای زندگی یه‌جورِ غریبی عجیبه.

باید بزرگ شم، ناراحتم می‌کنه این‌که هنوز درست تو قلبِ همون چیزهای قبلی موندم.

سه سال پیش هم همین ترس‌ها بود، نگرانی‌ها، دلبستگی مزخرفی که همیشه بارِ سنگین روی دوشه.

نمی‌دونم نقطه‌ی تغییر کجاست.

یادِ فاطمه‌ی منِ‌من افتادم که می‌گفت «واقعاً فکر می‌کردمxxtx باشی، خیلی منطقی به‌نظر میای». اما نه عزیزم، ما تو دسته‌ی tهای اشرف نیستیم. منطقی بودن جذابه، قشنگه، آرومه. اشرفِ مخلوقات این‌هان. نه ما که تو مرز بین هردوتا درگیریم.