على أية حال؛

اضحك حيث بکیت.

"به‌هرحال، همونجا که گریه کردی بخند."

فکر می‌کنی فراموش کردی اما یه‌شب، موقعی که داری لقمه‌ی نون و پنیر رو می‌ذاری گوشه‌ی لپ‌ت، نگاهت روی میز متوقف می‌شه. چیزی توی گلوت گیر می‌کنه و فشارِ سیل سنگینی-انگار که تک‌تکِ روزها و اتفاق‌ها، با حرف‌حرفِ حس چیده شده از جمله‌ها- روی پستی و بلندی چین‌های مغزت حس می‌شه. به وضوح. چیزی مثل شن‌دونه‌های تیز طوفان، توی تنت انگار دور بر می‌داره و می‌چرخه و شتاب می‌گیره. لرزیدن رگ‌های قلبت رو زیر استخون‌های سینه‌ت حس می‌کنی و بعد، انگار لقمه‌ی گوشه‌ی لُپ شورتر از قبل‌ه. خیلی شورتر از مزه‌ی پنیر روی نون. معلومه، تو فراموش کردی. من هم همین‌طور. ـ ــ سین‌حانون،اندریوم.

این‌ها فقط یه‌سری دیالوگِ لوس بود، اگه داستان رو نمی‌دونستم.

با گذشتِ یک هفته از پایان کتاب: همان.

اما به تصویر کشیدن درد و رنج، اون هم انقدر دقیق، هنریه که ساده هم نمی‌شه از کنارش گذشت. این‌که کاری کنی مخاطب با درد و جدایی و گریه و مرگ یه‌سری شخصیتِ ساخته‌ی ذهن تو همراه بشه و لمس‌ش کنه، چیزیه که کمتر نویسنده‌ای به این وضوح درش می‌آره. و حرفِ آخر این‌که اگر دنبال قلم و داستان‌پردازی خوب هستید و با نویسنده‌ی مازوخیسمی مشکل ندارید حتماً خالد رو بخونید.

برام آهنگ بفرست، این وضعیت درست نیست‌ها.

چیه نه قهره نه آشتی؟