خیلی مناسبه.

دو من در من است. یکی گفته آرد ز بیهوده بودگی، کای خسته‌ی از مکتب آمده، پتو را کِش و اندر آن فیلم‌هایت بین و عشق دنیا بر. و آن یکی گفته‌ها آرد کاین وسوسه بگذار و بر او غالب شو، ساعتی درنگ کن و زان پس درس‌ها بخوان و کلاست را برو. از این دو مجموع ما را طاقت سر آمد و برای سشعرها موضوعی دیگر نبود. چنین شد که نوشتیم تا بعدتر بخندیم: جنگِ من‌ها بسیار بیرحمانه بود. موقت/

تن من گر بدین حسرت بمیرد، به گیتی هیچ گورَش نه‌پذیرد. ـ ــ ویس و ورامین/

بله، ما به این سادگی‌ها حق مردن نداریم عزیزم.

یکی نیست موقع از خنده تو در و دیوار رفتن(دراگ) بهم یادآوری کنه زن، نکن. اورثینک مارو.

من هرصبح: خب امروز دیگه نوبتِ سنگین رنگین بودنه، دلقک بازی بس./ما پشت مدرسه:

روزی که یاد بگیرم موقع خوندن از روی شعر و متنی که برام مهمه داغ نکنم و دست و پا و زبونم در راستای خراب شدنش یکی نشه، احتمالاً کم‌تر از خودم لج‌م بگیره.

دیگه نیست.