‌

تو دنیایی که همیشه نویسنده ناشناسه و بازیگر معروف، با من از هیچی حرف نزن.

آدمیزاد وقتی از جَوی بیرون می‌آد تازه می‌تونه بفهمه که واقعیت چیه. واقعیت ابعادِ خیلی زیادی داره و اکثرِ مواقع چیزی که ما می‌بینیم و درش زندگی می‌کنیم، فقط برش کوتاه و کوچیکی از یک‌هزارم چیزیه که باید هزار بُعدش رو باهم دید. به احتمال خیلی زیاد، جوری که الان فکر و زندگی می‌کنیم، فقط رسوبِ چندسال اخیره که دور تا دور محیط ذهن و زندگی‌مون رو گرفته. راهِ رسیدن اکسیژن از بیرون، دیدن واقعیت، فقط با یه فاصله گرفتن بزرگ باز می‌شه. خیلی بزرگ.

این میزان از خورشیدی بودن و شب کارا نبودن رو آفتابگردون هم نداره.

این‌جوری که باید با غروب خورشید بخوابم و با چهچهه مرغ سحر بیدار شم، شاید فرجی شه تموم کنم.

No filter, no editing.

دنیا هیچ انصافی برای ترس‌های ما قائل نیست، اهمیتی به غم‌ها و شرایط‌مون نمی‌ده و بدون ذره‌ای مراعات همه‌چیز طبق چیزی که باید پیش می‌ره. و من، نمی‌تونم در برابرِ انقدر بی‌رحمانه بودن‌ش بغضم رو بپوشونم و حتی بیشتر از این محکم باشم.

شاید اگه آینده‌ای نبود، این‌همه با بعد و اگر روبه‌رو نبودیم.

نمی‌دونم.