دنیا هیچ انصافی برای ترس‌های ما قائل نیست، اهمیتی به غم‌ها و شرایط‌مون نمی‌ده و بدون ذره‌ای مراعات همه‌چیز طبق چیزی که باید پیش می‌ره. و من، نمی‌تونم در برابرِ انقدر بی‌رحمانه بودن‌ش بغضم رو بپوشونم و حتی بیشتر از این محکم باشم.

شاید اگه آینده‌ای نبود، این‌همه با بعد و اگر روبه‌رو نبودیم.

نمی‌دونم.

"گذشتم ازت، نگاه کن منو؛ نه حالم بده نه چشمم تره:"

"این‌که دوستم نداشتی، برام اهمیت نداشت:"

"به اختیار قضای زمان بباید ساخت که دایم آن نبود کاختیار ما باشد:"

"صبح پا می‌شم همه‌شو می‌خونم:"

‌

بعد از هفت ماه: بیرون کشید.