مُردن یا جغرافیا؟ این رسم‌ش نبود.

مسیرهای زیادی رو تو سرما، تو سگ‌سرما، تو سرمای زیاد آذر و دی و بهمن، که تو خاطره‌ها ده‌بار سردترن رو پیاده رفتم. با آدم‌هایی که بودن، سرد بودن، و تو خاطره‌ها گرم. نبودن و حرف‌شون بود، هستن و حرف‌شون نیست. غروبی که داشتم همون مسیر رو می‌رفتم، دیدم که از آخرین‌ها خیلی گذشته. حالا از پیاده‌روی های گله‌ای، فقط دوتا پای من مونده و شاید دو پای گه‌گاهِ دیگه. غروب واقعاً سرد و ساکت بود، صدای تق‌تق پا روی آسفالت. ساکت بودنی که هیچ‌وقت، صدای خنده و حرف‌های چَپر چُلاغ نذاشته بود انقدر حس بشه. همیشه عضو کوچیک‌تر اکیپ بودن همین‌جوریه. تو هستی و همیشه کوچیک‌تر از همه، رفتن و محو شدن بقیه توی زندگی رو تماشا می‌کنی. دست و پا می‌زنی برای نپاشیدن جمع و بقیه فکر می‌کنن زندگی برای تو هنوز آسونه و فقط برای اون‌ها سخت. و احتمالا، زندگی تق‌تق آسفالت هنوز آسونه که تنها همراهِ امسال برای پیاده گِز کردن‌ها توی سرما اونه! /همیشه هست، صدای تق‌تق پاهات همیشه هست./ ـ ــ سین‌حانون، هفدهِ آذر صفرسه، روا نباشد گِله از دوست اما...

مغزتو دنبال کن قلبت یه احمقه.

مغزت رو هم بنداز دور، بین این دنبال بازی‌ها خوابیدن ایمن‌تره.

مازوخیسمْ آپدیت: حرف‌زدن در مورد کسی که گذشته -در اوج درد و لبخندهای غمگین- کششی داره که مدام ادامه‌ی بحث رو خواستاره. بس کن عزیزم، این شیرینی فقط فرو رفتن در سراب هوس‌ها و لذت‌های زودگذر دنیویه.

/درحال گشتن دینی برای پیدا کردن اصطلاح تراز مناسب استیکر:

از زندگی متنفرم و حتی دربرابر این هم کاری ازم ساخته نیست.

"اشرفِ مجبورات بوده‌ایم، به‌جبر گفته‌اند مخلوق."

حقیقتاً یه چایی خوب می‌تونه آدم رو از مرگ برگردونه.(حالا مثلاً چاره‌ای جز بلند شدن هم هست.)