همچین چیزی.

شاید اگه سر هرچیزی سوزنم تو تحلیل منطقی ابعادِ مختلف و زمینه و پیامد و درک موقعیت و چرایی‌ش گیر نمی‌کرد، خیلی ساده برخوردم مثل بقیه بود. انقدر همه‌چیز رو سخت‌کردن حال می‌ده؟ ذهن تحلیل‌گر مریض.

این از اون محدود نواهاییه که دکمه تحلیل رو خاموش می‌کنه و فقط می‌شکونه. بی‌تیزی، بلورهای ابر.

این‌که خودت بزرگ‌ترین منتقدِ خودت باشی، خیلی اخلاق بزرگوارانه‌ایه. دوست‌ش دارم. اما از اون‌طرف، شنیدن چیزهایی که مغزت همیشه بهت هشدار می‌ده و بیخ گوشِت زمزمه می‌کنه، با صدای بلند و زبان دیگری، به دردناکی بریده‌شدن با گوشه‌ی کاغذه. بی‌هوا، بی‌اینکه توقع‌ش رو داشته باشی، فقط ممکن از طرف نزدیک‌ترین آدم‌ها و ذهن‌ها. و من به این اخلاق خودم هم منتقدم. انتقال خَُلق و ژن‌ها و عملکرد مغز و سیستم‌های عصبی، چه باگِ افتضاحی آدمیزاد!

وقتی خدا آخر تیری یه‌دقیقه شوخیش می‌گیره: