این از اون محدود نواهاییه که دکمه تحلیل رو خاموش می‌کنه و فقط می‌شکونه. بی‌تیزی، بلورهای ابر.

این‌که خودت بزرگ‌ترین منتقدِ خودت باشی، خیلی اخلاق بزرگوارانه‌ایه. دوست‌ش دارم. اما از اون‌طرف، شنیدن چیزهایی که مغزت همیشه بهت هشدار می‌ده و بیخ گوشِت زمزمه می‌کنه، با صدای بلند و زبان دیگری، به دردناکی بریده‌شدن با گوشه‌ی کاغذه. بی‌هوا، بی‌اینکه توقع‌ش رو داشته باشی، فقط ممکن از طرف نزدیک‌ترین آدم‌ها و ذهن‌ها. و من به این اخلاق خودم هم منتقدم. انتقال خَُلق و ژن‌ها و عملکرد مغز و سیستم‌های عصبی، چه باگِ افتضاحی آدمیزاد!

وقتی خدا آخر تیری یه‌دقیقه شوخیش می‌گیره:

اون‌که خیلی غیرمنتظره، مثل یه ستاره‌ی کوچولو تو تاریکی امید می‌تابونه💘

درس امروز: همین‌که تو زندگی علاف نیستی و حداقل تا هزارسال دیگه برنامه و کار نکرده داری جای شکرش باقیه عزیزم. برای همه کارهایی که می‌خوای انجام بدی دمت گرم، سرت سلامت. کابوس اون صبحیه که تا دوازده بخوابی و اوج دغدغه و برنامه‌ت «ناهار چی بپزم» باشه. بلا به دور!

و حقیقتاً اویِ‌من ، نیمه‌ی دیگرِ ناجه‌ست . پر از روزمرگی و سرزندگی🕊 یه سر بهش بزنید ؛ خاطرات مشترک‌مون اینجا ثبت‌شده : )

ناجه؛ همون گلنار خودمونه بچها. نگاه چقدرم لطف داره!

ولی مثل یک زورو مقاومم، چرا؟ چون زندگی است دیگر اسماعیل.