این‌که خودت بزرگ‌ترین منتقدِ خودت باشی، خیلی اخلاق بزرگوارانه‌ایه. دوست‌ش دارم. اما از اون‌طرف، شنیدن چیزهایی که مغزت همیشه بهت هشدار می‌ده و بیخ گوشِت زمزمه می‌کنه، با صدای بلند و زبان دیگری، به دردناکی بریده‌شدن با گوشه‌ی کاغذه. بی‌هوا، بی‌اینکه توقع‌ش رو داشته باشی، فقط ممکن از طرف نزدیک‌ترین آدم‌ها و ذهن‌ها. و من به این اخلاق خودم هم منتقدم. انتقال خَُلق و ژن‌ها و عملکرد مغز و سیستم‌های عصبی، چه باگِ افتضاحی آدمیزاد!

وقتی خدا آخر تیری یه‌دقیقه شوخیش می‌گیره:

اون‌که خیلی غیرمنتظره، مثل یه ستاره‌ی کوچولو تو تاریکی امید می‌تابونه💘

درس امروز: همین‌که تو زندگی علاف نیستی و حداقل تا هزارسال دیگه برنامه و کار نکرده داری جای شکرش باقیه عزیزم. برای همه کارهایی که می‌خوای انجام بدی دمت گرم، سرت سلامت. کابوس اون صبحیه که تا دوازده بخوابی و اوج دغدغه و برنامه‌ت «ناهار چی بپزم» باشه. بلا به دور!

و حقیقتاً اویِ‌من ، نیمه‌ی دیگرِ ناجه‌ست . پر از روزمرگی و سرزندگی🕊 یه سر بهش بزنید ؛ خاطرات مشترک‌مون اینجا ثبت‌شده : )

ناجه؛ همون گلنار خودمونه بچها. نگاه چقدرم لطف داره!

ولی مثل یک زورو مقاومم، چرا؟ چون زندگی است دیگر اسماعیل.

نمی‌دانم این بنی‌بشر چه‌ش می‌شود که پاری وقت‌ها سؤال‌هایی می‌پرسد که حتی به منِ عضو خانواده‌ام هم مربوط نیست، آن نیمه‌محترم جای خود.

پناه بر خدا اسماعیل.