اون‌که خیلی غیرمنتظره، مثل یه ستاره‌ی کوچولو تو تاریکی امید می‌تابونه💘

درس امروز: همین‌که تو زندگی علاف نیستی و حداقل تا هزارسال دیگه برنامه و کار نکرده داری جای شکرش باقیه عزیزم. برای همه کارهایی که می‌خوای انجام بدی دمت گرم، سرت سلامت. کابوس اون صبحیه که تا دوازده بخوابی و اوج دغدغه و برنامه‌ت «ناهار چی بپزم» باشه. بلا به دور!

و حقیقتاً اویِ‌من ، نیمه‌ی دیگرِ ناجه‌ست . پر از روزمرگی و سرزندگی🕊 یه سر بهش بزنید ؛ خاطرات مشترک‌مون اینجا ثبت‌شده : )

ناجه؛ همون گلنار خودمونه بچها. نگاه چقدرم لطف داره!

ولی مثل یک زورو مقاومم، چرا؟ چون زندگی است دیگر اسماعیل.

نمی‌دانم این بنی‌بشر چه‌ش می‌شود که پاری وقت‌ها سؤال‌هایی می‌پرسد که حتی به منِ عضو خانواده‌ام هم مربوط نیست، آن نیمه‌محترم جای خود.

پناه بر خدا اسماعیل.

هیچ‌جوره زورم به مدیر معاون نمی‌رسه، امیدوارم هرچی بی‌فکر بی‌مسئولیتِ یکسانْ اهمیت‌ندهنده به رشته‌ها هرجای دنیا هست آتیش بگیره.

بترس از آهِ مظلوم مدیر، بترسس.