و امسال، فردا فلسفه‌داشتن با ایشون می‌تونه استرسم رو کم کنه.

تابستون قشنگی بود. عمیقاً فهمیدم انتخاب رشته به آدم هویت می‌ده، هویت یعنی حتی اگه بی‌هیچ‌اجباری رهات کنن هم تو مسیر خودت رو پیدا می‌کنی و احساس ثبات. این تابستون به اندازه‌ی تمام سال‌های عمرم اعتمادبنفس داشتم، برنامه و نظم و مفیدبودن، و به‌نظرم این انتخاب‌رشته درسته که آدم رو لایق همچین موهبتی می‌کنه. و کاش پایدار می‌موند. کاش همیشه تابستون بود و برنامه‌ی زندگی دستِ من. ولی احتمالاً فردا، شروع روند نفرت‌پراکنی علیه سایش‌روانی اجتماعه.

برنامه پیروی از امامه!

یه نویسنده واقعی:

منم همین‌طور آقای فردریک، منم.

مویه و شیوَن*

کاش اون کرور کرور آدم که از درس‌خوندن نتیجه‌ای ندیدن، جلوی بچه‌ای که باید بخونه لال‌مونی بگیرن. آینده رو تو بیزینس می‌بینی؟ نوش جونت، برو از مردم بکَن. لااقل پول بکَن. انگیزه و امید نکَن!

دسته‌دسته سید باید تو جیبت باشه تا اثر بعضی‌ها جبران شه.