من وقتی کسی که منتظر جوابش بودم، پیامم رو فقط سین زده:

به چیزای خوب فکر کن، به چیزای خوب فکر کن، به چیزاای خووب فکرر کنن.

استاد در پاچه‌خواری پادشاه و این‌ها هم سبک شخصی دارند، خلاقیت:

جالب این‌که، چیزهای زیادی که سال‌های پیش درباره‌ی خودم ازشون خجالت می‌کشیدم-و تصور حرف‌زدن درموردشون به ذهنم نمی‌رسید- حالا وسطِ بحث‌ها، راحت و رها، سوژه‌ی شوخی‌هامن. احتمالا این همون تکامل تدریجی باشه، ثباتِ شخصیت، قدرتِ هویت. حال‌آ درمورد چیزی از خودم متنفر نیستم، ناراحت زیاد هم نه. این ورژن از من برام ارزشمنده. تنها فرصتِ داده‌شده برای زندگی. احتمالا قسمت خوب نوجوونی فقط آخراش باشه!

کل هفته درانتظار چهارشنبه، حال شب چهارشنبه:

‌