{ از زمان های ماضی و بعید بدش می آمد . همیشه به نظرش ترحم‌انگیز می آمدند. " من بودم " یعنی همه چیز رخ داده و به آخر رسیده. }

ا این به بعد ا این دست نوشته ها و متن های کوتاه ا H.s برای همون که نمونده میندازم اینجا . روال ؟

{ مملو از وداعم من . . . }

چه بی روحه زندگی کسایی که هیچی ا دیوونگی و بی قید و بندی نمی دونن ....

با تو باید می آمدم ... که اینجا غروب ها کز کرده زیر درخت کاج کنار کلبه آن طور که خیال می کردم راحت نمی گذرد . - از طرف H.s ، برای همان که نماند ...

متأسفم ؛ که شما تنها یه متن کوتاه می بینید و من تصویر مکان و کلبه تو ذهنمه . که شما تنها جمله می بینید و من ظاهر و شخصیت H.s تو ذهنمه . که شما تنها توصیف می بینید و من حال و هوای اون قسمت ا جزیره و جنگل تو ذهنمه.

یاسِ پر پر را نمی فهمیم ما ؛ قدر زهرا را فقط حیدر شناخت . . .

شبیه مهریه ات ذره ذره آب شدی . . .

یکی اینجا نه کربلا رفته ، نه نجف ، نه راهیان رفته ، نه حتی این روزا امام رضا می طلبه . چقدر در به دری ؟ چقدر بی خانمانی ؟ خانوم جان ، بچه هات همه گناهکارا و درمونده هارو نمی طلبن ؟ یا فقط ما ؟

چادری آن جا بین در و دیوار بین خاک و خون غلتید ، که کسی حال اینجا فریاد بر آورد که چادرتان نشانه محدودیت شماست ؟

من مسلمان شدهٔ چادر خاکی توام. . . ‌