یکی از خادمین امام رضا تعریف میکردن که .... یه روز همینجوری که کنار ضریح بودم و نگاهم به زائرا بود متوجه زنی شدم که بچه به بغل گریه میکرد و میومد سمت ضریح ، چند ساعتی کنار ضریح نشست ... اشک می‌ریخت به پهنای صورت ! یه آن متوجه شدم داره می‌ره ، بدون بچه ... رفت و پیداش نشد ؛ بعد چند ساعت دیدم نوزاد کنار ضریح افتاده به گریه کردن . خلاصه با هزار دنگ و فنگ مادر و باقیه خدام حرم پیدا کردن و آوردن پیش بچه . زن به محض اینکه بچهٔ گریون و دید با لبخند و غم گفت : عه ، زنده شد ؟....

بنازم مهر آقارو ...

آقا جان میگم که .... یکی اینجا چشم انتظاره یه مدت ، که شما بطلبی بیاد پابوست ، دلتنگه ، دلگرفتست . بطلب آقا جان ، بطلب .

از اون کوه حوصله هیچی نمونده جز بی اعصابی و خستگی .

قبر‌های کهنه را باران فقط تر میکند ، دیر میفهمی چه ساده می‌شود از یاد رفت . ‌

منم و هدفونم ... ‌

+ من عالیم ، زندگی خوبه ، حالم رواله . - خوبه ، بازیه خوبی بود ، بریم واسه دیالوگ بعدی ؟ + اره حله ، بریم . من به همه اعتماد دارم ، من به راحتی واسه همه چیز ذوق میکنم ....

مشخص نیست چقدر اینجا سین میخوره ، به جز خودمم که دو ادمین دیگه اینجا اصلا نیستن ، احساس میکنم با خودم حرف میزنم .

چه حکمتی‌ست که در آغاز ، نگاه من به سرانجام است . - قطعه‌موسیقی -