مغزم داره نابود میشه از دست افکارم .

ما هرچه رویِ خوش نشان دادیم بدتر کرد؛ دنیا شبیه کودک لجباز فامیل است . :)))

که عکس ها سنگِ قبرِ خاطرات دفن شده اند.... ‌

شب سی و پنجم.

من از این واژه‌ها و کاغذ و خودکار میترسم؛ از احساسات و حرف دل از این اشعار میترسم! ‌

آرامش ارزشمنده ولی به بهای چشم پوشی از حقیقت هرگز...!

از دست زندگی خسته‌ام! هر قدر به مسخرگی می گذرانم می بینم نمی‌شود که نمی‌شود که نمی‌شود.

دقت کردید چقدر پیر شدن پدر و مادرایی که تو مدرسه میناب شهید دادن ؟ بنظرتون اربابمون حسین چی کشیدن وقتی نوزادشون تو بغلشون شهید شد ؟ وقتی خون گلوشون رو دست سیدالشهدا غلتید ؟ با لب تشنه ..... چی کشیدی آقا ؟!

شب سی و ششم.

هر شب وقتی همه خوابن ، منتظر میشینم در و بزنه ، یاالله بگه ، بیاد تو و بشینه کنارم . + فکر و خیال و میگم .