شاید بخشی از بزرگ شدن این باشه که چیزایی که دیوونه وار دوسشون داشتی دیگه برات اهمیت ندارن .

از همه خستم ، به روشون نمیارم .

تو جمع از همه ساکت تره ، مدام تو فکره ، پاش و عصبی تکون میده ، به حرفای کنایه دار دیگران فقط پوزخند میزنه ، اکثر اوقات تنها می شینه یه گوشه ، چشماش بی روحه و کم پیش میاد برا چیزی بخنده .... اره بابا خوبه ، خیلی خوب .

به تنهایی‌ام گره خورده ام .

چیشد که اینجوری شد ؟

Did I tell you that I miss you?

سوختم و دم نزدم و هرچی توان داشتم گذاشتم . سوختم و دود شدم و اینقدر آتیش گرفتم که خاکستر شدم . خاکسترم سرد شد ؛ الان هم یه مدته که به جز یه خاکستر سردِ بی روح و بی توان که باد هرجا که میخواد با خودش می برتش چیزی نیستم .

‌ شرح این آتشِ جان سوز نگفتن تا کی؟ ‌

ای عشق! در صحیفه تقدیر من چرا هر قصه‌ای ست، راوی آن ماجرا تویی؟ ‌

🫀: هِی ! قول میدم دیگه اذیتش نکنم ، اینبارم کمکش کن . 🧠 : کمک ؟! هه . دیگه کمکی نیاز نداره ، هرچی که نباید می‌شد شد .

هر روز به بی میلی چشای خودم تو آینه پوزخند میزنم .