من از آدما خستم ، از اینکه بدترین چیزهارو از نزدیک ترین ها دیدم . از کسایی که نمی تونستم از زندگیم خطشون بزنم و ناگزیر مجبورم موقع دیدنشون لبخند فیک تحویل بدم و از درون از عصبانیت غوغا بپا کنم . از اینکه کوچکترین رفتار بدم و اینقدر گنده میکنن که انگار من گناه کبیره کردم و بزرگترین رفتارشون و به قدری کوچیک جلوه میدن که انگار کارشون منطقی بوده ... از اینکه تک تک رفتاراشون باعث میشه تو ذهنم پوزخند بزنم اما از بیرون بخندم و اجبارا از کنارش رد شم . بس کنید واقعا، کم تر خودتون و از چشم بندازید ....

روز به روز بیشتر حل میشد تو خودش ... -قسمتی‌‌ از‌ پادکست

کی پشتم و خالی کرده ؟! منظورت چیه ؟! بزرگوار من پشتم از اول خالی بود ....

خیابان ها حالم را به هم می زد . هر صدای بوق و هر صحبتی یک تیغ می انداخت روی فکرم . سرم را انداختم پایین و به هیچ کس و هیچ جا نگاه نکردم . رفتم و رفتم . انگار در خلأ می رفتم . وقتی به خودم آمدم که به نفس نفس افتاده بودم و در دامنهٔ کوه. - بریده‌کتاب -

آره فرهاد ، منم می‌خوام سر به کوه بزارم .

I want to be just like you.

درونم گویی جنگ است، کی آتش بس میشود، نمیدانم!

چرا یه آخیش از ته دل بین اینهمه ای کاش پیدا نمیشه؟!

و در آخر به این رسیدم که ؛ خب که چی ؟ ‌