و در آخر به این رسیدم که ؛ خب که چی ؟ ‌

در به در در پی گم کردن مقصد رفتیم...! ‌

بدی همیشه یه جا در کمینه که باز به فطرت آدم برگرده اما خوبی رو که مراقب نباشی مثل عطر رو لباس ، میپره و مثل بدی نیست که کمین کرده باشه برا برگشتن . مراقب خوبیا باشیم که مثل بدیا منتظر فرصت برا برگشت نیستن . باید بری بجنگی و مجدد بسازی باطنی و که به وسیله بدی گندابی شده غیر قابل تحمل . تازه اگه بتونی غالب بدی بشی و خوبی رو به باطنت برگردونی همیشه یه ردی از اون بدیه هست و حال بدی میشه بین اون همه خوبی که با فلاکت مجدد بدستش آوردی ... مثل یه زخمه ، یه رده ، یه یادگاریه . و چه تلخن یادگاری هایی که با هر بار دیدنشون مایع عذابتن و تو توانایی دور انداختشون و نداری .... مراقب باشیم که از این یادگاری ها رو دیوار باطنمون شکل نگیره که موندنش عذابِ مزمنه . ‌

این یه " یهویی‌نوشت " بمونه از وقتی که فقط می‌خواستم اینارو گفته باشم . نه سعی کردم زیبا بنویسم ، نه جالب ، نه تاثیرگذار ، فقط نیاز داشتم اینارو بنویسم . باری اگر پسندتون نیست یا بچگانست به بزرگیتون ببخشید .