0:53

این خیلی خیلی مهمه. گاهی شده خودم هم بشنوم از دیگران که مثلا «تو این شرایط کی به موسیقی فکر می‌کنه؟» و جواب من اینه که اتفاقا موسیقی ساخته شده که آدم در این شرایط بهش پناه ببره.

آرامش این قطعه به عمق وجود آدم نفوذ می‌کنه. خودم هر وقت خیلی حالم بده و استرس دارم بهش گوش میدم. ماهور دلچسبیه. می‌دونید قسمت قشنگش کجاست؟ اسم این آهنگ هست «در زلف تو آویزم» و روی غزلی از امیر خسرو دهلوی ساخته شده. همه‌ی ابیات غزل توی این موسیقی هست به جز یک بیت: اینگونه ضعیف ار من در زلف تو آویزم مشاطه به جای مو در شانه کند ما را یعنی اسم آهنگ از روی تنها بیتیه که توی آهنگ نیست:) این البته یه سنت قدیمیه توی موسیقی. در واقع ادای احترام به چیزی که اسمش نمیاد. مثلا دارم میگم، فکر کنید از یک آلبوم کامل، همه‌ی قطعه ها آهنگساز یکسان دارن به جز یک قطعه. روی جلد این آلبوم اسم آهنگساز رو همونی می‌نویسن که همه‌ی قطعه ها به جز یکی رو ساخته، ولی اسم آلبوم رو می‌ذارن اسم اون قطعه که آهنگسازش فرق داره. این یه سنت در موسیقی ماست. همه جا استفاده نمیشه ولی گاهی خیلی حضور قشنگی داره.

2:34 من مِی زده‌ی دوشم شاید که خیال تو امروز به یک ساغر مستانه کند ما را چون شمع بتان گشتی پیش آی که تا خسرو بر آتش روی تو پروانه کند ما را

ریشه در اعماقِ اقیانوس دارد ــ شاید ــ این گیسو پریشان کرده بید وحشی باران . یا ، نه ، دریایی است گویی ، واژگونه ، بر فراز شهر ، شهر سوگواران . هر زمانی که فرو می بارد از حد بیش ریشه در من می دواند پرسشی پیگیر ، با تشویش : رنگ این شب های وحشت را تواند شست آیا از دل یاران ؟ چشم ها و چشمه ها خشک اند . روشنی ها محو در تاریکی دلتنگ ، همچنان که نام ها در ننگ ! هرچه پیرامون ما غرق تباهی شد . آه، باران، ای امید جان بیداران ! بر پلیدی ها - که ما عمری ست در گرداب آن غرقیم - آیا‌، چیره خواهی شد ؟

در کل، حریق خزان که ما آهنگسازی کردیم یک شروع بود. شروع برای یک تلفیق خوب بین موسیقی ردیفی قدما و موسیقی کلاسیک غربی به طوری که اصالت و هویت خودش رو حفظ کنه اما متناسب با نیاز امروز جامعه‌ی ما از نظر شنوایی باشه. و به نظرم هم آقای قربانی هم نوازنده‌ های با تجربه‌ای مثل سامان صمیمی بهنام ابوالقاسمی خیلی ریسک بالایی رو پذیرفتن که حاضر شدن این رو اجرا کنن. چون بعدش از دید اساتید قدیمی خیلی نقد شدیم. ولی الان اون ها هم به زیبایی این قطعه ها پس بردن. در این زمینه امروز آثار خیلی خوبی خلق میشه که همه از زیبایی عمیق و فوق‌العاده‌ای برخوردار هستن. ولی شروعش از حریق خزان بود. -مهیار علیزاده

2:11 به شوق لعل جان‌بخشی که درمان جهان با اوست چه طوفان می‌کند این موج خون در جان پر دردم

ارغوان هم از آلبوم حریق خزان بود. انقلابی در موسیقی ایرانی که سال ۹۷ با آلبوم «با من بخوان» کامل شد. واقعا شاهکاره.

فقط جهت توضیحات بیشتر میگم (شاید هم بدونید): این قطعه در روز های پایانی سال ۱۴۰۱ ساخته شد. سالی که می‌دونیم چه اتفاق های دردناکی افتاد. این موسیقی دقیقا چند ساعت قبل از تحویل سال جدید منتشر شد. یعنی در همون سالی که این اتفاق افتاد، ولی کمی دورتر. میکس و مسترینگ این آهنگ (به خاطر اینکه باید در یک زمان مشخص منتشر می‌شد) خیلی عجله‌ای تموم شد. ولی این باعث نشده کار آسیبی ببینه. این از هنر آرش پاکزاد در کار میکس (یه جمله‌ی معروف دارن آقای پاکزاد. گفته بود من میکسر نیستم. فیکسرم. خلاصه که این آهنگ به اثبات برای این قضیه) این قطعه موقع انتشار مجوز نگرفت (که باعث وجود شایعات ممنوع‌الکاری آقای قربانی شد ولی در نهایت به اخطار و جریمه بسنده کردن) و هنوز هم مجوز نداره. توی اجراهای داخل ایران هم خونده نمیشه (طبیعتا چون مجوز نداره) ولی توی کنسرت های خارج از کشور این یکی از قطعه‌های اصلی رپرتوار استاد قربانیه.