4:48 آنچه او ریخت به پیمانه‌‌ی ما نوشیدیم اگر از خمر بهشت است و گر از باده‌ی مست پ.ن: برگردیم به حرف سعید نفیسی: از شنیدن این اشعار در موسیقی، عالمی تولید می‌شود که نه بی‌فکری و وارستگی خواب در آن است و نه غم های بیداری.

بیاید یک بار دیگه این قطعه رو بشنویم. من دو تا نقد کامل از بزرگترین اساتید موسیقی رو گذاشتم کنارش، ولی هر وقت فرصت کردم نظر خودم رو هم در مورد این شاهکار میگم. فعلا بیاید یک بار دیگه این رو در سکوت بشنویم و تصویری که شعر داره رو توی ذهنمون تصور کنیم.

همکاری همایون و سامی یوسف در اولین قطعه خیلی نقد شد و واقعا هم فاقد ارزش هنری بود. ولی قطعه‌ی دوم یعنی همین قطعه، چیزی بود که من دوستش داشتم. فارغ از هر نقد هنری.

3:35 گفت که: «تو زیرککی، مست خیالی و شکی» گول شدم، هول شدم، وز همه برکنده شدم گفت که: «تو شمع شدی، قبلهٔ این جمع شدی» جمع نیَم، شمع نیَم، دودِ پراکنده شدم

7:16 چشمهٔ خورشید تویی، سایه‌گه بید منم چونک زدی بر سر من، پست و گُدازنده شدم تابش جان یافت دلم، وا شد و بشکافت دلم اطلس نو بافت دلم، دشمن این ژنده شدم صورت جان، وقت سحر، لاف همی‌زد ز بطر بنده و خربنده بُدم، شاه و خداونده شدم

9:07 شکر کند خاک دُژم، از فلک و چرخ به خم کز نظر و گردش او، نور پذیرنده شدم شکر کند چرخِ فلک، از مَلِک و مُلک و مَلَک کز کرم و بخشش او روشن بخشنده شدم شکر کند عارف حق کز همه بردیم سبق بر زبر هفت طبق، اختر رخشنده شدم

این قطعه دو سال پیش، توی یکی از سال های خوب بین چند سال اخیر توی موسیقی منتشر شد. همون سال یکی از نامزد های جایزه‌ی حافظ شد برای بهترین قطعه. که برنده‌اش «هم قفس» آقای قربانی بود و همایون توی بخش بهترین خواننده جایزه آورد و زندوکیلی ها هم جایزه‌ی دستاورد هنری. چه سال قشنگی بود.

1:32 در دامن افتادم، برده‌ای از یادم ای جان و جانانه باز آ در غمت جان دادم، بشنو این فریادم ای در دردانه، باز آ

اسم این آهنگ هست «تنها» من توضیح نمی‌دم. خودش توضیح میده.

3:12 روی تو شکفت در سرشکم دیدم که هنوز عاشقم، آه!